Sawatdee Jaw: octobre 2009

Profil de NuNingSawatdee JawPhotosBlogListesPlus

<< Première < Précédente Suivante > Dernière >>

ถึงเธอ

      ถึงเธอ

      ลมหนาวกลับมาเยือนเมืองภูกามยาวอีกครั้งแล้ว เช้าๆหมอกจางๆคลุมทั่วทั้งเมือง
      ฉันชอบที่จะสูดอากาศยามเช้าแบบนี้มากที่สุดเลย รู้สึกเย็นและมีความสุขมาก
      กลางวันเริ่มสั้นลงสั้นลงขึ้นทุกๆวัน กลางคืนก็เริ่มยาวนานขึ้น อยากกลับไปนอนคุดคู้
      ฟังเสียงลมเหนือกระซิบกระซาบยอดข้าวที่บ้านกลางทุ่งจังค่ะ ที่สุดแล้วฉันก็ยังไม่มี
      โอกาศได้กลับบ้านเลย กลับไปนอนพัก กลับไปเพื่อให้หัวใจได้คิดถึง...
      ฉันนี่เป็นคนยังไงนะ จู่ๆก็อยากร้องไห้เสียอย่างนั้น
      ...อากาศแบบนี้ ฤดูแบบนี้มันทำให้หัวใจฉันเปราะบางกว่าที่ควรจะเป็นหรือเปล่าคะ
      ฤดูกาลมีผลต่อจิตใจมากขนาดนี้เชียวหรือ

                              มีความสุขกับกลิ่นหอมของกาสะลองนะคะ
                                                  ฉันเอง

.


	จู่ๆอากาศก็หนาว หรือเราไม่สบาย? หนาวจนคิดถึงถุงเท้า หนาวแต่ขี้เกียจ เพราะขีเกียจจึงทำได้แค่เอาเท้าถูกันไปมาใต้ผ้าห่ม นอนพลิกซ้ายพลิกขวา แต่สุดท้ายก็ต้องกระซิบบอกนุ้งซีนางฟ้าใจดีตัวกลมที่นอนอืดดูทีวีอยู่ข้างให้ไปคุ้ยหาถุงเท้าของหนาวปีที่ผ่านมาให้ ซีหายไปในห้องแต่งตัวแปปหนึ่ง มีเสียงดังกึกกั๊กก็อกแก๊กมาจากในห้องแต่งตัว แล้วซีก็กลับมาพร้อมกับถุงเท้าสีดำคู่เก่าที่ยางยืดแทบจะใช้ไม่ได้แล้ว 1 คู่ เมื่อคืนจึงหลับไปพร้อมๆกับถุงเท้าคู่เก่า เก่าแต่ก็ยังอุ่นได้ ดีจัง ดีทั้งน้องซีและถุงเท้า พาลนึกไปถึง...บางครั้งที่เราเครียดจัดๆ ก็มีโอเล่นเกมส์ด้วย หรือแม้แต่ในวันที่เรารู้สึกสบายใจเป็นที่สุดก็ยังมีโอเล่นเกมส์ด้วย..จะเหมือนกันไหมนะ? ถุงเท้า น้องซี โอคุง เกมส์.... แต่เดือนที่ผ่านไปเครียดจัด เครียดเกินคำบรรยาย ขยันเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งจะเหมือนเป็นการเพิ่มความกดดันให้กับตัวเองมากขึ้น วัดวาอารามหรือบทความธรรมมะก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยิ่งอ่านก็กลับไม่รู้เรื่อง ตัวหนังสือมันไม่ยอมเรียงกันในหัวสมองแล้วกรองออกมาเป็นความเข้าใจเลยสักกะนิด สับสนและพลุกพล่านชีวิตเข้าสู้โหมด รักไม่ช่วยอะไร รักไม่เข้าใจในรัก รักแล้วรักเลย รักเธอ..เธอไม่รู้หรอก เครียดดดดดดดดดดดดด เรา..โทรหาญาติทุกคนที่คิดชื่อออก ไปหาทุกคน..ทุกคนจริงๆ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเค้าคงไม่ช่วยหรอก แต่ก็ยังไปหา เพราะดีกว่าไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว เพราะมันเสียไปหมดแล้ว ชีวิตบัดซบชกลมม๊ากกก ไม่มีใครช่วยกูเลย สักคน.. คืนที่เราคิดว่าเป็นคืนสุดท้าย มีทางเลือกสองทาง ทางแรกคือหนี ทางที่สองเข้าชนเลย แล้วก็เหมือนกับที่พระอาจารย์ที่คุณบอยได้มีโอกาศเข้าพบบอกเอาไว้ว่า ตั้งสติให้ดี แล้วจะตัดสินใจได้ในวินาทีสุดท้าย เรื่องนี้ต้องให้ผู้ใหญ่ออกหน้าช่วย เราเลือกที่จะชน ... 3 ทุ่มกว่า จึงกดโทรศัพท์หาคุณปุ๊ก จากที่คิดว่าจะโดนด่าล้านกระบุงโกย กลับได้ยินว่า "นี่เธอ ฉันเป็นคนสุดท้ายที่เธอจะโทรหาใช่ไหม?" มันเป็นประโยคที่เพราะที่สุดในโลกเลย ในคืนนั้น

.


	เบื่อการทำกรอบเลื่อนไปพักใหญ่ๆ เพราะขี้เกียจคิด ขี้เกียจหลายๆเรื่อง แต่แล้วก็ต้องฮึกเหิมอีกครั้งเมื่อโอทำรูปสวยๆของฮานะมาอวด คริๆ ฮานะน่ารักที่สุดเลย โอก็ทำรูปสะสวยน่าเอาใช้ เก่งจัง อยากทำเป็นมั่ง แต่ให้โอทำแหละดีแล้ว ไม่ได้เล่นเกมส์หลายวันแล้ว ปีกแฟรี่ของอารินที่เคยอยากได้นักอยากได้หนาก็มาขายแล้วด้วย วันก่อนเข้าไปเล่นแปปหนึ่ง แต่ก็ต้องตัดใจไม่เล่นเพราะว่ามือสั่น กดอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจนึก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาที่กินรึเปล่า ใครๆก็บอกว่าคงเป็นเพราะยา แต่เราว่าคงเป็นเพราะ.......... มากกว่า

.


	เมื่อวานหอบเอาอารมณ์เซ็งๆกับความวิตกกังวลอีกกระบุงโตไปเที่ยวโรงพยาบาลอีกครั้ง ไปหาคุณหมอ กลัวคุณหมอจะลืมหน้า เหมือนเดิมเริ่มต้นที่ห้องX-ray ตามติดๆด้วยอัลตร้าซาวด์ พอเปิดเสื้อเท่านั้นแหละ หมออัลตร้าซาวด์ถามเราอย่างอารมณ์ดีว่า "โอ้โห..ผ่าอะไรมาบ้างคะเนี้ย" แอบภูมิใจเล็กกับรอยแผลเป็นน่าเกลียดๆ ดีจังที่นานๆครั้งมันจะนำมาซึ่งความภาคภูมิใจ เลยชี้เล่าให้แกฟังที่ละแผล ละแผล หมอเองก็ตั้งใจฟังและหัวเราะทุกๆแผล ไม่กูก็หมอหล่ะที่โรคจิต รึไม่ก็อาจจะโรตจิตซาดิสโฮกทั้งหมอทั้งคนไข้ เพียงแต่ไม่รู้เท่านั้นเองว่าใครเป็นมากกว่ากัน จากนั้นก็เอาฉี่สีเหลืองขุ่นไปโชว์ที่ห้องแลบ แอบผิดหวังเล็กๆ อยากได้ฉี่สีใสๆมากกว่า และสุดท้ายก็ตกเป็นเมียเครื่องมือแพทย์อีกครั้งอย่างไม่ค่อยเต็มใจที่ห้องตรวจภายในกับคุณหมอฐานิษ ...เฮ้อ แล้วบางอย่างที่เราคิดก็ได้ปรากฎตัวออกมา หลังจากที่ซ่อนตัวอยู่ในมดลูกด้านซ้ายของเราตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่รู้ คาดว่าคงกบดานอยู่นานพอดู เพราะมันมีขนาดใหญ่ถึง5เซนติเมตร มิน่าหล่ะถึงได้ปวดท้องจนลุกไม่ไหว หมอบอกว่า "เจอถุงน้ำนะครับ แล้วผนังถุงน้ำค่อนข้างจะหนา มดลูกด้านซ้ายก็ใหญ่กว่าเมื่อครั้งที่แล้วนะ มันบวม หมอจะให้ยาทานก่อนนะครับ แล้วนัดมาอัลตร้าซาวด์อีกครั้งวันที่ 17 นะ ถ้าถุงน้ำมันยุบตัวก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามันไม่ยุบตัวเราคงต้องดูว่ามันคืออะไร" คำพูดของคุณหมอไม่ได้สร้างความตกใจ ไม่ช็อค ไม่กรี้ส ได้แต่นั่งบื้อๆมองคุณหมอที่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรมากมายลงในประวัติคนไข้ของเรา แล้วคุณหมอก็พูดต่อว่า "โดยมากมันก็จะยุบตัวได้เองนะครับ แต่กรณีที่ผนังถุงน้ำหนาส่วนใหญ่มันจะไม่ยุบตัว" ตกลงคือมีทางเป็นไปได้น้อยที่มันจะไม่ยุบ และเป็นไปได้มากที่จะต้องผ่าตัดอีกครั้ง จึงตัดสินใจถามหมอว่า "งั้นผ่าเลยจะดีกว่าไหมคะ?" หมอนิ่งไปครู่หนึ่งแกคงคิดในว่าอีนี่มันโรคจิตรึเปล่าวะ เอะอะ ม่างขอผ่า ขอผ่า พอตั้งสติได้แล้วจึงบอกว่า "ถ้าผ่าคราวนี้ หมอแนะนำว่าควรจะตัดมดลูกด้านซ้ายออกเลยนะครับ เพราะดูแล้วคิดว่ามันต้องสร้างปัญหากับร่างกายอีกแน่ๆ แต่ยังไงลองทานยาดูก่อนนะ เพราะถ้าถุงน้ำมันไม่โตเกิน6-7เซน มันก็ยังมีโอกาศยุบ" หลังจากนั่งคุยกับคุณหมออยู่นานก็ยอมความกันที่กินยาและรอผลอัลตร้าซาวด์ ร่ำลาคุณหมอเสร็จก็เดินไปจ่ายค่าหมอดูจิ๋ม หมอที่นี่คิดค่าดูจิ๋มแพง ใบพันหายไปจากกระเป๋าสองใบ ได้ยากลับมากิน3ถุง แต่ละอย่างเม็ดควายๆทั้งนั้นเลยเซ็ง เซ็ง เซ็.งงงงงงงงงง

.

เคยคิดบ่อยๆว่า ถ้าขอพรได้สักข้อ จะขอเวลาคืน

แต่เมื่อใจนิ่ง ก็ได้รู้ว่า ตัวเรานั้นมันจมปลักกับอดีตมากเกินไป จนไม่เคยรู้สึกว่าพอใจวันนี้เลยสักวัน

ก่นด่าว่าแต่คนอื่นว่าทำชีวิตเราพัง ทั้งๆที่ความจริงนั้น มันไม่ใช่

เราทำตัวเราเอง....

ต้องขอบคุณชีวิตที่ผ่านไป

ถ้าไม่มีวันเก่าๆ

วันนี้คงมีแรงฮึดสู้ไม่มากพอ