แทนคำสำนักพิมพ์

ความฝันของหยิ่งมากมายนัก
มันซุกซ่อนอยู่ตามบทสนทนา เมื่อเราพูดคุยกัน เรื่องของแม่น้ำ ทะเล บ้านนอก ท้องฟ้าฤดูร้อน หยิ่งเก็บเรื่องราวเหล่านี้มาไว้ในเรื่องที่เขียนด้วยไม่น้อยทีเดียว

หยิ่งเป็นคนแปลก..
เรื่องบางเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตของหยิ่ง ฉันเห็นว่ามันเป็นเรื่องแสนจะสาหัสฉกรรจ์ ถ้าเป็นฉันคงเป็นเรื่องบาดเจ็บร้าวลึกมากมาย แต่หยิ่งกลับเหมือนไม่ยี่หระ เข็มแข็ง กล้าได้ กล้าเสีย กล้ารัก กล้าเจ็บ

ตัวหนังสือของหยิ่ง จึงเป็นเหมือนตัวแทนของเธอ เข้มแข็งและมีอารมณ์ขันเล็ก-เล็ก
ตรงไปตรงมา แต่จะอย่างไรก็ยังอ่อนไหว
ฉันชอบเรื่องสั่นของหยิ่ง เรื่องของเธอมีเสน่ห์
และฉันคิดว่า
นี่ไม่ใช่เพราะเธอเป็นลูก "นักเขียน"
อย่างที่ใครๆพูดกัน
ฉันคิดว่าเพราะเธอเป็น"นักเขียน"
เป็นด้วยตัวเธอเองมากกว่า

การะเกด

"หยิ่ง"ที่ฉันรู้จัก
เป็นอย่างเด็กวัยรุ่นทั่วไป
ท่าทางไม่เรียบร้อย นิ่มนวล
แบบเด็กสาวช่างฝัน
แต่หยิ่งช่างฝัน
โดยไม่ต้องบอกใคร ฉันรู้ว่าในฝันของหยิ่งนั้นมีเรื่องราวมากมาย หยิ่งชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น
อ่านวรรกรรมเยาวชน หยิ่งเคยแนะนำฉันให้อ่าน รันม่า
และ ครอบครัวคงกระพัน
เล่มแรกเป็นการ์ตูน
เล่มสองเป็นวรรณกรรมเยาวชนน่ารัก
หยิ่งชอบอ่านหนังสือและเก็บซับความละเอียดอ่อนจากหนังสือทุกเล่มที่หยิ่งอ่านไว้ได้อย่างดี
วันดีคืนดี
หยิ่งกับฉันก็จะมานั่งคุยกันถึงหนังสือที่เราชอบ ตัวละครที่เราประทับใจ

ไม่รู้ว่าวันนี้ไฟจะดับอีกรึเปล่า
ความจริงพิมพ์ใน notepad แล้วค่อยมาวางน่าจะดีกว่า รู้แต่ไม่เคยทำ นิสัยนะนิสัยไม่ได้เข้ากะหน้าตาฉันเล้ย เฮ้อ...นั่งปล้ำกับหน้าสเปรสตัวเองมา2วันละ ถึงวันนี้ก็ยังคงไม่เรียบร้อยเป็นที่พอพระทัยตัวเองเท่าไหร่ ขอบคุณไอ้ฟูที่ช่วยหาดอกไม้สีส้มให้
เข้าใจถึงความมุ่งมั่นของแอมนะ แต่ไม่เข้าใจsheส่งมาแต่ดอกไม้สีเหลือง ตกลงว่าใครตาบอดสีกว่าใครก็ไม่รู้
ตั้งใจอยากแหกกก..(อุ้ยเน้นสะ)อยากทำสเปรสสีสดๆ ที่ตั้งโจทย์เอาไว้ในใจนั้น มีสีส้มอิฐ สีเหลืองช้ำ ดำ และ เขียว มารู้ตัวอีกที่ว่าตัวเองตั้งโจทย์ยากเกินไปก็ตอนที่ หาbgไม่ได้ ก็ยังดิ้นต่อไปเอาวะลงมือทำเองเลย แต่สุดท้าย..ก็ไม่ถูกใจสักแบบ เจ้าหญิงแนะทางมาที่สีฟ้า เข้าใจว่าแกเข้ามาแล้วเจอกระดาษขาวๆจนแสบตา เมื่อเทพลงมาโปรดมีรึ จะไม่ลอง(น่ารักและไม่ขี้ดื้อเหมือนแอม หุหุ)จึงลองใหม่ที่สี่ฟ้า ค่อยยังชั่ว แต่สีส้มกับดำก็ยังหายไป ปรึกษานุ้งแอมอีกที sheก็อ่านเป็นส้มตำ กรี้ดดดไอ้บ้ากูโครตรักเมิงเย้ยย ส้ม ดำ ย่ะ(เบิ่งแน่ๆ)เลิกคิดพึ่งพานุ้งแอม อยากจับแอมใส่กระทงลอยออกไปทิ้งปากน้ำโพ 
แหม แต่เมื่อวานเราเล่นทีมได้แหล่มมั๊กๆเลยนะ อุ้ยลืม(ไม่ได้ชมนะอย่าเข้าใจผิด) คิดแล้วก็ใจเหิมเกริมอยากจะกดเข้าเกมส์บัดเดี๋ยวนี้เลย แต่ด้านข้างสเปรสยังไม่เรียบร้อย ช่างมันพักก่อน เพราะว่ารีบเขียนบันทึกก่อนที่จะลืมและขี้เกียจ
ความจริงชีวิตมันไม่ได้เน่าและน่าเบื่ออย่างเดียวนะ ถ้าเราคิดถึงเรื่องที่ทำให้เราสุขใจ วันทั้งวันก็จะเป็นวันสดใส เมื่อวานแม้งานจะยังน่าเบื่อแต่ก็ได้ลุยแมทดีๆสวมบทโหดได้สาแก่ใจ และยังได้คุยบางคนที่แอบปลื้ม คุยด้วยอยู่เป็นนานสองนาน ขอบคุณที่มอบยิ้มให้กันนะคะ เป็นการสนทนาธรรมที่ได้รสมาก อยากสนทนาธรรมด้วยอีกจังค่ะ คุยแล้วหัวใจมีแรงล้นเกินพิกัด โย่ว 
 ว้า..ยังอยากเขียนอีกตั้งเยอะแต่ต้องไปเตรียมของแล้ว อุ้ยอยากอุ้มคอมพ์ไปด้วยจัง
เกลียดPDAแชดทรมานเกิน 

ความจริงหน้านี้ เขียนถึงลูกสาวกับคุณพ่อ
ที่นอนตีพุงพลุ้ย อาบ ดื่ม กินฝัน เป็นความน่ารักในแบบเปิ่นๆของพ่อกับลูกสาว 
ลูกสาวนั้นชอบดอกไม้สีส้ม อยากมีดอกเล็บมือนางเลื้อยคลุมสุ้มประตูบ้านสวยๆ พ่อนั้นชอบดอกไม้ไทยสีขาวส่งกลิ่นหอม ยามค่ำคืน ทั้ง2คนจึงสรรหาดอกไม้นานามาปลูกทั่วทั้งบริเวณบ้าน
แล้วเช้าวันหนึ่งย่าก็มาปลุกทั้งสองคนตื่น เมื่อย่าเดินท่อมๆชมรอบๆบ้าน และเอ่ยขึ้นว่า
"บ้านนี้ไม่มีอะไรที่กินได้เลย" อาทิตย์ต่อมาพ่อจึงนำพาไม้ผล มาปลูกแซมๆ นิดหน่อยเพื่อความสบายใจของย่า
ความจริงแล้ว เราว่า เราเขียนดีมากเลย ดีกว่านี้อีก เพราะตั้งใจ ตื่นมาตั้งแต่ตีห้า แต่แล้วด้วยความที่เป็นคนติดแชด เมื่อนุ้งแอมโผล่มาก็ตะบี้ตะบัน ฝอยแหลก และอีกเดี๋ยว Mr.be ก็ป๊องขึ้นมาอีกคน เท่านั้นแหละ ลืมไปเลยว่าพิมพ์ค้างไว้ เพลิดเพลินอยู่เป็นนาน จนไฟดับ..
อวสาน

มาเธอมีก้อยเรียวมาเกี่ยวก้อยกัน
มาเธอทีก้อยเดียวมาเกี่ยวก้อยฉัน
มามาแนบหูฟัง ฟังสิฟังอกดิน
ฟังฟังคงได้ยินเสียงในอกฉัน
มีมีความมุ่งหวัง มีมีความใฝ่ฝัน รอรอวันงอกเงยงอกงาม
อกผืนดินกระหายรอฝนพรมพร่างพราย
เมฆฝนเอยอย่าลอยห่างหาย
อกฉันเคยหวั่นไหว รอรักพรมพร่างพราย
เมฆน้ำใจอย่าลอยห่างเหิน

มาเธอมีก้อยเรียวมาเกี่ยวก้อยกัน
มาเธอทีก้อยเดียวมาเกี่ยวก้อยฉัน
จะผูกเปลให้นอน ผูกชิงช้าให้นั่ง
นั่งชมเดือนรูปเคียวเกี่ยวดาวน้อย

คิดถึงเพลงนี้จัง คิดถึงคืนที่เคยนั่งฟังเพลงรัก ที่หวานเสียจนอมยิ้มที่ฉันแอบเก็บซ่อนไว้เผยออกมาทักทายเจ้าของบทเพลง คืนที่กลิ่นกาแฟกรุ่นกระจายทั่วที่ชานเรือนหน้าบ้าน คืนนั้นดาวเต็มฟ้า

เหย้าริมยมในคืนวันผ่าน เราช่วยกันแต่งบ้านด้วยยิ้มฝัน กลิ่นหอมของดอกแก้วที่หัวกะใดบ้าน เปลญวลกับชิงช้าที่ผูกไว้ยังไกวไปพร้อมๆกับสายลมแห่งความทรงจำตลอดไป

ฝนตกติดต่อกัน 3 วัน อากาศเย็นขึ้นเร็วมาก ขุดเสื้อกันหนาว 1 ลังใหญ่ซักไว้รอรับลมหนาวเรียบร้อยแล้ว

เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว ป๋าชวนไปตลาด โรคกุ้งเผากำเริบ เหลือบตาไปเห็นเจ้าเห็ดโคนจอมปลวกเข้า

สวรรค์ของฉ้านนนน กรี้สสสสส เห็ดจ๋า..ผละจากป๋าทันทีไม่สนละกุ้งเผากุ้งแผว ตรงดิ่งไปที่แม่ค้าเห็ดซื้อกลับบ้าน6 มัด ทันที

เห็ดโคนที่หน้าตาคุ้นๆนี้
แม่ค้าเรียกว่า เห็ดโคนจอมปลวก
ย่าเรียกว่า เห็ดโคนควยลอก
โห..คุณย่าขา ตรงมากเจ้าค่ะเพราะว่ามันเหมือนมาก ทั้งหน้าตาและปฏิกิริยา ตอนได้ที่
ไม่ได้ทะลึ่งนะ แต่เห็ดแบบนี้ เราจะเอามาย่างไฟอ่อนๆ พอเริ่มสุก น้ำในลำปล้องเห็ดจะเดือดปุ๊ดๆ คนที่ย่างเป็นจะต้องไม่นั่งทางหัวเห็ด เพราะว่า ถ้าน้ำเดือดเต็มที่แล้ว น้ำมันจะแตก พุ่งปรี้ดใส่หน้า ...เหมือนมะ ยิ่งบรรยาย ยิ่งคิดภาพตามเลย พอ จบดีกว่า แผล้บ..

แม่ ชอบเอาไปแกงใส่ยอดฟักทอง ใส่ปลาช่อนย่าง น้ำแกงนี่หวานเกินบรรยาย

ส่วนย่า ชอบเอาไปสับๆทำเป็น ลาบเห็ดโคน

ส่วนเราเบสิคสุดละ ย่างไฟอ่อนๆ จิ้มน้ำปลาดี ฉีกกินกับข้าวเหนียวร้อน งืม..ต้องเรียกผู้คนที่อยู่ใกล้รัศมีการแกล้งมาช่วยย่างด้วยนะ ให้มันนั่งเฝ้าทางหัวเห็ด หุหุ สนุกค่ะน้ำร้อนๆ ปี้ดด.โอ้วว..ได้ใจ

วันฮาโลวีน
ไม่ได้อะไรเลย ตื่นลงมาทำงาน 9 โมงกว่าๆ เปิดcom  ดูนั่นดูนี่เสร็จ ก็เข้าเกมส์ เล่นตั้งแต่ 10 โมงกว่า ถึงตี 1 กว่าๆ เล่นจนได้อัพเลเวล..เอาสิใครจาบ้าเท่าฉันให้มันรู้ไป
อ้อมีอยู่คนไอ้แอม นั่นบ้ากว่าชีเล่นสองเกมส์ วันไหนไม่ได้เปิด Google ชีจะผมร่วง คิดมาก หงุดหงิดและอยากระบายความใคร่(รู้)กับใครสักคน...
เรายังโชคดีที่ไม่เป็นมากเท่า

ว่าแล้วก็เข้าเกมส์ดีกว่า วันนี้อากาศดี ฟ้าเป็นใจ คงจะเก็บได้หลายโฮล