6โมงเย็นวันอาทิตย์
มหกรรมx4 สิ้นสุดลง
เราก็ยังเป็นอาเมเหมือนเดิม

อุตส่าห์ห้ำหั่น บากบั่น
ยอมเล่นแต่สนามดิฟอินโฟโนอยู่ค่อนวัน
ยสก็ขยับนิดเดียว
สงสัยว่าแรงฮึดมีไำม่มากพอเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

นึกถึงเมื่อ 2-3 ปีก่อน
ตอนที่ตบเท้าก้าวเข้าปังครั้งแรกๆนั้น
(เล่าเหมือนโครตนาน)
มัวเมา งานการไม่ต้องทำ วันทั้งวันเล่นแต่ปังย่า
ทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ แรงเงินไม่มีอั้น
บ้าปังย่ากันทั้งบ้าน
และ ลามปามเลยเถิดไปชวนเพื่อนร่วมงานมาร่วมบ้าด้วยกันอีก บ้าไม่บ้าก็ดูที่อั้มคนเดียวพอ จากคนที่ไม่แตะต้องคอมพิวเตอร์เลยก็นั่งเฝ้าจอมอนิเตอร์ทั้งวัน งานการก็ลงหลุมไปพร้อมๆกับลูกกอล์ฟด้วยเหมือนกัน

อั้มเล่นเกมส์จนมีกิ๊กล้นจอมอนิเตอร์
อั้มเล่นเกมส์จนกิ๊กแต่กะเกมส์
ถึงขั้นเลิกกับแฟนที่คบหากันมาแสนนาน
และ อั้มก็เล่นเกมส์จนได้แต่งงานกับแฟนที่รู้จักกันในเกมส์
วันนี้..ลูกสาวของคุณอั้ม 2 เดือนเต็มแล้ว
และอั้ม ก็ยังเล่นเกมส์ทุกวันเหมือนเดิม
จะต่างจากเมื่อก่อนก็ตรงที่ ข้างๆโต๊ะคอมพ์มีเปลของไอ้ตัวเล็กมาวางข้างๆ มือเล่นเกมส์ เท้าไกวเปล และไม่หยำเปเหมือนเมื่อก่อน
ลำดับขั้นพัฒนาการของอั้มก็จึงเป็นแบบนี้
กาก > เกรียน > เซียน
ส่วน...เรา
กาก > เกรียน วนเวียนอยู่แค่นี้

แต่เราก็ใช่จะน้อยหน้าอั้มสะเมื่อไหร่กัน เพราะเราเล่นเกมส์จนท่อฉี่อักเสบ ลามไปติดเชื่อที่ไต หามเข้าโรงพยาบาลนอนซมอยู่1อาทิตย์เพราะชอบอั้นฉี่ และก็เพราะอั้นฉี่จึงเป็นนิ่วในถุงน้ำดี ต้องผ่าตัด นอนโรงพยาบาลอีก10วัน เราก็ได้ของสัมนาคุณแถมจากเกมส์มามากมายเหมือนกัน มากกว่าอั้มอีก
อั้มได้แค่ลูกกะเมีย(ที่ดุม๊าก) เราได้ตรึมเลยน่าปลาบปลื้มใจจริงๆ

ตอนเที่ยงวันอาทิตย์
ตั้งใจว่าจะไปตัดผม ก็ไม่ได้ตัดอีกตามเคย คนเยอะคิวแน่นต้องรอนานถึง2ชั่วโมง น่าเบื่อกับอะไรที่มันเกี่ยวกับคิว คิวนี่มันมักจะไม่ว่างเลยนะ ธุระกิจพันล้าน พันตัวดูวุ่นวายกว่าใครเค้า

บ่ายสอง คุณบอยจึงไปตัดเพียงคนเดียว ส่วนเรางอนแล้วไม่ตัดก็ได้เล่นเกมส์ดีกว่า ไม่นานนักป๋าบอยกลับมาพร้อมกับผมทรงใหม่
เหี้ยนเลยงานนี้
แต่แกก็ดูจะมั่นใจมากกว่า
ทรงเกาหลีเหนือบุกถล่มเกาหลีใต้ทรงเดิม
แกฟรีเซ้นตัวเองให้เราได้ใจความว่า
"หน้าใสดูไฮโซ"
เราก็ได้แต่นิ่งเงียบ สดับฟัง และโนคอมเม้นท์

วันนี้ป๋าไปทำงานกรุงเทพ (อีกแล้ว)เราตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ลงไปด้วย กะว่าจะอยู่โทรตามลูกค้าที่เหลือ ขี้เกียจนั่งรถ ไม่อยากอดนอน ส่งแกเรียบร้อยก็นั่งเล่นเกมส์ต่อไปตามประสา 
ไม่ถึง10นาทีแกก็โทรเข้ามาบอกว่า จอดรถเติมน้ำมัน จะบอกทำไมก็ไม่รู้
อีกประมาณชั่วโมงก็โทรมาบอกว่า อย่าลืมคอนเฟริมลูกค้าให้ด้วย
พอถึงเด่้นชัยก็โทรมาบอกว่าถึงเด่นชัยแล้ว เริ่มมีอาการรำคาญกับโทรศัพท์ของคุณบอย6โมงเย็นจึงออกจากเกมส์ไปนั่งกินข้าว แกก็ยังโทรมาบอกว่า อั้มงอนที่ลุกค้าอั้มเบี้ยวนัด ไม่ยอมลงทำเอกสาร ท่าทางแกจะอารมณ์ดีไม่น้อย แต่เราก็หงุดหงิดไม่น้อยเช่นกัน กินข้าวเสร็จขึ้นไปนอนดูคิมชูซอนจนจบแล้วจึงไปอาบน้ำ
อาบน้ำเรียบร้อยก็มานอนกลิ้งๆเขียนบันทึกไปดูศิลามณีไป ศิลามณีก็จบแล้ว มองนาฬิกา สี่ทุ่มกว่า ทำไมยังไม่โทรมาอีกหล่ะ? ทิ้งช่วงนานจัง
หวิว หวิวชอบกล เหมือนโดนทิ้ง นิสัยไม่ดี

เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงนิดๆ ก็จะเริ่มมหกรรมปังX4อีกครั้ง
ครั้งนี้เซิฟจัดขึ้นมาอีกครั้งเพื่อแก้ตัวเมื่ออาทิตย์ก่อนที่เซิฟเน่า ไอเท่มหลายๆอย่างใช้ไม่ได้ และเอาใจบรรดาชาวปังย่าที่บ้ายศ-บ้าศักดิ์ (อย่างเรา)
แต่..ทานโทษสูงแต่ยสฝีมือระดับรุกกี้เท่านั้นเอง (ห้าๆๆ)
นั่งรอเวลาคูณ4ก็อดที่จะเขียนบันทึกก่อนเข้าเกมส์ไม่ได้

อาทิตย์ที่ผ่านไป
งานก็มามะรุมมะตุ้มรุมรักแมรี่อีกครั้ง (แมรี่นี่ใครวะ?) อยากอัพสเปรซใจจะขาดแต่ก็ทำได้แค่โฉบๆไปแวะอ่านบล็อคของเพื่อนๆให้หายอยากนิดๆหน่อยๆพอเป็นกระสัยเท่านั้นเอง  งานยุ่งเสียจน เสียผู้เสียคนเลยทีเดียว (เวอร์ซ้ากรู)
เมย์ลูกน้องสุดรัก (เวลาเมา) ก็มุงานหนักเสียจนกระอักเป็นเลือด หนิงเองก็อ๊วกเป็นเบียร์ด้วยเช่นกัน เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนทางบริษัทฯได้รับอนุญาติจัดส่งแรงงานไทยไปทำงานยังประเทศแคนาดาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย (เย้ เย้)
แน่นอนอ่อนล้ากันทุกๆฝ่าย ถ้วนหน้า โควต้างานแคนาดาใช่หากันได้ง่ายๆที่ตามตลาดนัดสักหน่อย ในเมื่อเจ้านายทุ่มเท และ ทุ่มทุนไปมากกว่าจะได้มา และเมื่อได้มา ก็คงถึงคราของเราลงสนามรบบ้างแล้ว (โห..เขียนสะเท่เลย)

รายชื่อลูกค้างทั้งหมดถูกยกมากองตรงหน้า
มองแล้วอกแฟบลงทันตาเห็น (ที่จริงก็หนมครก5บาทอยู่แล้วไม่ได้ตูมตามอะไร) เริ่มแบ่งงาน (ซึ่งนานๆจะทำที) เมย์รับผิดชอบลูกค้าเก่าที่เคยเดินทางกับเราไป ส่วนเรา (นังแหล) รับผิดชอบลูกค้าใหม่ ซึ่งหน้าที่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเทพอย่างเรา (ฮ่า ฮ่า) วันทั้งวันจึงไม่ทำอะไรเลยคุยโทรศัพท์อย่างเดียว คุยจนเบลอจำชื่อลูกค้าสับกันไปมาอีมั่วไปหมด
แต่ผลตอบรับก็ค่อนข้างจะดีเลยทีเดียว เจ้านายสั่งมาว่า "เธอคัดลูกค้าหน่อยนะ ไอ้ที่หัวหมอ เรื่องมาก ตัวเล็กไม่เอา ตัดทิ้งเลย" โห เป็นโจทย์ที่ยากมั่กๆสำหรับคนหน้าตาดีแบบเรา เพราะถ้าได้คุยทีไรจะติดลม ม่อไปเรื่อย
จนหลายๆครั้งทุกคนจะหันมามองหน้า มองเราด้วยสายตาที่ถามว่า
"นี่มึงคุยกะลูกค้ารึคุยกะกิ๊กวะ?" ก็แหม อะไรก็งาน งาน งาน ใครมันจะทานทนได้ล่ะคะ ขออิฉันม่อสักนิดเถอะค่ะ อนาคตจะได้สดใสไร้มลพิษ

ปอลิง.
ยิ่งเขียนก็ยิ่งประหลาดวุ้ย
บันทึกหน้านี้เหมือนจะจบไม่ได้
คาดว่าคงจะเป็นอาการอยากจัด จัด นั่นเอง

เมื่อวันอาทิตย์ปังย่าจัดคูณ4อีกครั้ง
เหมือนเดิมเราตั้งใจตื่นแต่เช้าแล้วก็เข้าเกมส์เลย แน่นอนยังอมขี้ฟันอยู่ นั่งเล่นตั้งแต่6โมงเช้าถึงเกือบจะ10โมง จำใจลุกไปจัดการตัวเองอย่างด่วน เพราะข้าศึกได้ยกทัพมาบุกแล้วหากเพรี่ยงพร้ำไปอาจเลอะเทะได้
จัดการตัวเองเสร็จสรรพเข้าเกมส์อีกครั้ง
และวันนี้เป็นวันแรกและครั้งแรกที่อั้มเต็มใจเล่นด้วยทั้งวัน(ปกติมันไม่เล่นกะเรา)แถมยังไม่มีเกี่ยงงอนเรื่องสนามอีก
อั้มนั้นหวังที่จะเป็นโปรA
ส่วนเราเองก็อยากจะเป็นเซมิอีกครั้ง(ฮา)
หลังจากที่เซมิตัวเก่าโดนแบนไปแล้วอย่างถาวร(ห้าห้าห้า)คิดๆดู ถ้าเอายสตัวที่โดนแบนไปแล้วทุกๆตัวมาบวกรวมกันคงจะเป็นโปรกับคนอื่นเค้าแล้วเหมือนกัน
เฮ้อ..คิดแล้วก็ไม่เศร้า อาลัยนิดหน่อยอยู่เนืองๆ แต่คูณ4ครั้งนี้ก็มีกำลังเล่นได้แค่6โมงเช้าถึง6โมงเย็นเท่านั้นเอง เล่นต่อไม่ไหว อยากอ๊วกเป็นลูกกอล์ฟอย่างแรง
อดเป็นเซมิตามที่หวังเอาไว้(ฮือ)
ปังย่าซีซั่น4นี่ ชอบตรงระบบแชดคลับ หากันเจอง่ายดีคุยกันได้ทั้งคลับเลย
ลูเซีย ตัวละครน้องใหม่ก็น่ารักสุดๆ น่ารักจนอยากเติมคุกกี้เพื่อซื้อเสื้อผ้าแต่งตัวให้เธอ(คริๆ)

  เคยมาแม่สลองครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนั้นเที่ยวกับพวกรถเอ็นดูโร่ ขับกันเป็นกลุ่มๆ แต่ครั้งนี้นั่งรถเก๋งเที่ยว บรรยากาศช่างแตกต่าง เข้าใจแล้วว่าทำไมหน้าหนาวเค้าถึงชอบขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวกัน หัวใจมันพองโตต่างกันนี่เอง ต่อไปจะไม่ขัดคอป๋าอีกแล้ว เวลาที่แกจะซื้อมอไซค์ไว้ขี่เล่นหน้าหนาวอีกสักคัน
ป๋าบอกว่ามันรู้สึกอิสระ มันดูเท่ เท่มากๆเสียจนรู้สึกลำพองและเหิมเกริมตามลำดับ



อืมม ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของผู้ชายเท่าไหร่ รู้แค่มันต่างกันจริงๆ ซ้อนมอไซค์ขึ้นดอยสนุกกว่าเป็นไหนๆ แม้ก้นจะด้านและแสนทรมาน 



  แต่การที่ได้นั่งรถเล่นวันนี้ เพลิดเพลินกับดอกบัวตองที่สองข้างทางก็มีความสุขอีกแบบ  ไม่รู้สินะ..ช่วงนี้รู้สึกมีความสุขมาก มากกว่าปีที่ผ่านๆไป ร่างกาย จิตใจก็ดีขึ้นมากๆไม่ต้องตื่นมาฉี่บ่อยๆและนอนไม่หลับผมร่วงเพราะภาวะไตอ่อนแออีกต่อไปแล้ว ที่สำคัญแม้ว่างานจะดูยุ่งมากๆเสียจนดูว่าจะสางไม่ออก แต่ก็ยังมีกำลังใจที่จะทำเหลือเฟือ ชีวิตดีจัง