นี่เป็นอาหารสำหรับคนหกคนที่กำลังหิวโซสั่ง และเย็นนี้งดแอลกอฮอล์ กินบรรยากาศแทน อิ่มหนำสำราญจนแน่นแทบจะขย้อนออกมาก็กลับที่พัก อ้อ..ตอนเช็คบิลเราก็ไม่ลืมที่จะบอกทางร้านเค้าว่าอาจารย์เสกสรรค์แนะนำมาด้วย[เราแอบเรียกอาจารย์ว่า "พี่หนวด"]คุณบอยจอดซื้อกาแฟแบบซองไปด้วยจะได้ไม่รบกวนของพี่ๆเค้าที่ศูนย์ และยังมีน้ำเต้าหู้อีก แกบอกว่ากลัวจะหิวตอนดึกๆ

เสร็จจากการเที่ยวชมบางส่วนของศูนย์ พี่ตึ๋งพาเราเข้าที่พัก แกบอกเราว่าจะมีอีกคณะหนึ่งขึ้นมาช่วงเย็นๆบ้านพักรับรองจึงเต็ม พี่เค้าให้พวกเรานอนในที่พักของเค้า หากอีกคณะหนึ่งไม่มาเราก็จะได้ย้ายไปพักที่บ้านหลังนั้น ฉันบอกว่าไม่เป็นไรนอนที่นี่ก็ได้ ไม่ต้องกังวลว่าพวกเราจะไม่สะดวกสบาย จัดเก็บของเข้าที่พักเรียบร้อยพวกเราทยอยอาบน้ำกันทีละคน ในตอนแรกนั้นฉันว่าจะไม่อาบเพราะอากาศค่อนข้างหนาวแต่ลุยฝุ่นขึ้นไปเที่ยวเมื่อสักครู่ก็ทำให้เปลี่ยนใจ ไม่อาบก็คงจะนอนไม่ได้เขรอะมอมเป็นม้งเชียว

อาบน้ำเสร็จก็ออกมานั่งเล่นที่หน้าห้องพัก พี่ตึ๋งบอกกับฉันว่า ความจริงที่นี่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวปีนี้ แต่แกทำไม่ทัน มันยังไม่พร้อมเปิดรับนักท่องเที่ยว ปีนี้จึงให้เฉพาะครอบครัวของเจ้าหน้าที่ในข่ายงานที่รู้จักกันขึ้นมาเที่ยวเท่านั้น แกบอกว่าคืนนี้เราจะได้ร่วมวง [หมายถึงทานข้าวและเครื่องดื่มมีฟองซู่ซ่า] กับพวกพ้องของเจ้าหน้าที่ในศูนย์แห่งนี้ที่มาจากราชบุรี แกถามว่ามีใครอยากจะซื้ออะไรเพิ่มเติมไหมเพราะเดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่ลงไปซื้อของที่แม่ริม ฉันกับเพื่อนจึงปรึกษากันและรวมเงินฝากพี่ๆเค้าซื้อของด้วยสองพัน พี่ตึ๋งบอกว่ามากเกินไป แกหยิบไปแค่ไปแค่ใบเดียวเพื่อฝากเค้าซื้อเครื่องดื่มขึ้นมา

ที่ชั้นล่างของบ้านพักเป็นโรงอาหาร รูปร่างคล้ายๆโดมเหมือนเรือนกระจก พี่แม่ครัวกำลังตระเตรียมอาหาร กลิ่นบาบีคิวหอมเสียจนท้องฉันร้อง หนูซีบอกคุณบอยว่าหิวแล้ว คุณบอยจึงแนะนำว่าควรจะลงไปช่วยพี่ๆเค้าทำจะได้ดูไม่เกะกะและไร้ประโยชน์ พวกเราจึงทยอยลงไปช่วยในโรงครัว

จานแรกที่ยกมารองท้องเป็นสลัดผักในโครงการนั่นเอง เป็นผักที่พวกเราไม่รู้จักสักอย่าง พี่ตึ๋งบอกว่าผักเหล่านี้ส่งขายให้การบินไทย และเสริฟในสายการบินเท่านั้น กิโลหนึ่งก็พันกว่าบาท ได้ยินดังนั้นเราจึงค่อยๆลิ้มรสผักราคาแพงอย่างเบามือ กลัวมันจะช้ำรึไงไม่ทราบได้

และเมื่ออีกคณะมาถึงพวกเราก็เริ่มจะอิ่มไปเสียแล้ว พี่ๆอีกคณะก็น่ารักทักทายเราอย่างเป็นกันเอง พี่ตึ๋งเดินมาบอกพวกเราว่า ทานข้าวเสร็จจะมีรอบกองไฟที่ด้านบนศูนย์ตองแถวๆแปลงสตอเบอรี่ แกบอกว่าจะพาไปดูดาวบนดิน ฉันนึกในใจว่าเอาอีกแล้วคลุกฝุ่นอีกแล้วสิกู แต่ด้วยความที่อยากจะเห็นดาวบนดินก็ต้องยอม

อิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้าแล้ว พวกเราช่วยกันขนของขึ้นรถคนละไม่ละมือ พอไปถึงที่กองไฟได้จุดเตรียมเอาไว้แล้ว พวกเราช่วยกันขนฟางมาวางรอบๆกองไฟเพื่อเป็นเก้าอี้นั่ง หรือจะนอนก็ตามสะดวก พี่แม่ครัวเริ่มเผาข้าวหลามไปเรื่อยๆ จังหวะนี้พวกพี่ๆเค้าก็เริ่มแนะนำตัวและกล่าวอะไรบางอย่างที่กินเวลานานมาก ฉันเข้าใจว่าคงเป็นเหมือนการแนะนำเจ้าบ้านและแขกทุกๆคน มีมอบของที่ระลึกให้พี่ตึ๋งด้วยและกึ่งๆบังคับให้พี่ตึ๋งกล่าวอะไรสักหน่อย ซึ่งก็ยาวอีกเหมือนกัน พวกเรานอนบนฟ่อนฟางมองดาวบนฟ้าไป จิบเบียร์ไป ฟังพี่เค้าพูดไป

พี่ตึ๋งบอกว่าเจ้าหน้าที่โครงการหลวงนั้นไม่ใช่ข้าราชการ ไม่มีซีไม่มีขั้นแต่เป็นข้าราชบริภารของในหลวงท่านกับพระราชินี กินเงินเดือนจากเงินท้องพระคลังโดยตรง มาทำงานที่โครงการหลวงนี้ทุกคนอยู่ด้วยใจเพราะทุกๆที่นั้นก่อนจะมาบุกเบิกเป็นพื้นที่ทุระกันดารชาวเขาใช้ปลูกฝิ่น แกยังบอกอีกว่า ผมไม่ใฝ่สีใด ต้องการแค่ถวายงานรับใช้ให้ท่านได้สบายพระทัยก็เพียงพอ

ฉันได้ฟังอย่างนั้นแล้วน้ำตาพาลจะร่วง
โชคดีของฉันเหลือเกินที่ได้คนคนนี้มาเป็นพี่ชาย