เดือนกุมภาไม่ได้เขียนบันทึกอะไรเลย
ได้แต่อ่านสเปรสไปเรื่อยๆ วันวาเลนไทม์ผู้คนเค้าอัพสเปรส
ถึงเรื่องรัก(ของเค้า)กันมาก บ้างก็มีนัดไปนั่นนี่กับ
คนรักก็มาก ส่วนเรา...
วันวาเลนไทม์กลับไปดูกีฬาชุมชน
ที่อำเภอแม่ใจ ไปเชียร์เมเล่นกีฬา
ผู้ใหญ่บ้าน บังคับให้เมลงเล่นหลาย
รายการมาก เพราะเค้าเห็นเมเป็นนักกีฬา
โรงเรียนมาก่อน(ซึ่งนานมากแล้ว)
แต่ปรากฎว่าเธอแพ้ทุกรายการ
อ้อ..ไม่สิชนะ 1 รายการ
ชนะเตะฟุตบอล
ผู้หญิงประสาอะไรไม่ทราบ
เตะอัดโกลตูม แสรดแทน เพิ่งเคยดูกีฬา
ชุมชนเป็นครั้งแรก มีวิ่งเปรี้ยวกางเกงในด้วย
ตลกดีแต่สู้แดดไม่ไหว เชียร์ได้ค่อนวัน
ก็กลับไปนอนเค้งเต้งที่บ้านแม่แล้ว
เดี๋ยวนี้บริหารเวลาให้เกมส์ได้ไม่มากเลย
บางวันก็ไม่ได้เล่นด้วยซ้ำ กว่าจะหวดแบตเสร็จ
ก็จะหกโมงเย็น ก็ถึงเวลาทานข้าวเย็นพอดี
พออิ่มก็อยากจะนอนดูทีวีสะหยั่งงั้น
คงต้องพยายามจัดการเวลาใหม่ให้ได้
สงสารลุงสิดที่ต้องเหงา(รึเปล่าไม่รู้)
เล่นคนเดียว(แกบอกงี้)จริงเปล่าไม่รู้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. 

      เย็นวาน 
      ตีแบตกับเมนานมาก นานจนเหงื่อชุ่มไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะทำได้ ยิ้มปลื้มชื่นชมตัวเองอยู่เป็นนาน
      "เก่งมากเลยหญิง ออกกำลังทุกวันแบบนี้ต่อไปจะได้แข็งแรง" เสียงชมของตาอุ่นยิ่งทำให้มีแรง
      ฮึดให้หวดไม่ยั้ง บ้าจี้ถึงขั้นโทรไปบอกคุณบอยให้ซื้อไม้แบตอันใหม่มาฝากด้วยตอนกลับบ้าน
      เล่นต่ออีกสักประเดี๋ยวพี่ร้านถ่ายเอกสารเดินผ่านมา แกหยุดมองนิดหนึ่งแล้วจึงพูดกับฉันว่า "ซื้อ
      เบียร์มากิ๋นง่ายกว่าแหละ"(ซื้อเบียร์มากินง่ายกว่าใช่ไหม)ฉันหัวเราะดังตอบแกไปว่า "เจ้า"

               จบจากการตีแบต
               นั่งรับลมเย็นๆที่ชิงช้าหน้าบ้านคุณตา ใจมันนึกถึงน้ำสดชื่นเย็นเย้นนนน
               ไม่รอช้าเดินไปเซเว่นทันที พุ่งตรงไปที่ตู้แช่ที่แสนจะคุ้นเคย(แอบปรายตามอง
               เบียร์แว๊บหนึ่ง ฮาๆ)อยากกกกซดโฮกจังวุ้ย
       .....หยิบน้ำผลไม้มาเลือกหลายยี่ห้อมาก เลือกอยู่ตั้งนานกว่าจะได้น้ำสดชื่นเพื่อสุขภาพ
       สักกล่อง หันไปซุบซิบบอกกับเมว่า "อะไรที่แดรกกกกกเพื่อสุขภาพเนี้ยเลือกยากว่ะ.."
       "เป็นเบียร์นี่หมดไปสามกระป๋องแล้ว ไม่เสียเวลาอย่างนี้หรอก" เมกระซิบตอบ ฉันหันไป
       พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง "นั่นดิ"

       แล้วสองคนก็กลับบ้านพร้อมกับน้ำสดชื่นเพื่อสุขภาพถุงใหญ่ ตลอดทางที่เดินกลับเราไม่พูด
       กันเลย ฉันเดาว่าเมคงอยากหิ้วเบียร์กลับมามากกว่า "ซื้อเบียร์ได้ลังพอดีว่ะ" ฉันทำลาย
       ความเงียบลง เมก็ได้แต่หัวเราะยกถุงที่หิ้วขึ้นมามอง"กิ๋นหมดนี่ก็บ่าเมา"(กินหมดก็ไม่เมา)

       เมื่อวานตอนบ่าย3 แม่ถามว่า"เย็นนี้จะกินอะไร?" 
         ตอบแม่ว่า "เนื้อกะทะไหมแม่"
         แม่เบ้ปากส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ใยดี(แล้วถามทำไมเนี้ยไม่เข้าใจ)
         อันที่จริงแม่ก็น่าสงสาร วัน วันต้องคิดว่าจะทำอะไรทานดี แล้วยังต้องคิดทุกๆวัน
         ฉันเองบางครั้งบางคราวก็จำยอมตกอยู่ในภาวะนี้เหมือนกับแม่ เข้าใจเลยว่าแม่คิดไม่ออก
         แล้วว่าจะทำอะไรกินดี นั่งมองหน้าบูดๆของกันและกันสักเดี๋ยวแม่ก็ถามว่า "เนื้อในช่องแข็ง
         ชิ้นใหญ่ๆนั่นเอาไว้ทำอะไร" เดินไปเปิดตู้เย็นดูแล้วจึงบอกแม่ว่า "เนื้อสเต็กค่ะ" แม่ถอน
         หายใจแรงแล้วเบะปากเบี้ยวกว่าเดิม พูดงอนๆว่า "ทำไม่เป็น" สงสารแม่จึงบอกแกด้วยว่า
         "หนูก็ทำไม่เป็นเหมือนกันค่ะ เอาไว้รอคุณบอยกลับมาทำทีโบนสเต็กให้กินก็แล้วกัน"
         แม่ก็ยังไม่ยอมหยุดถอนใจ เย็นวาน อาหารเย็นของเราทุกคนจึงจบที่สุกี้แห้งกะทะใหญ่เพียง
         อย่างเดียว มีของหวานเป็นกล้วยบวชชี ฉันกับหนูปูกินไปแอบบ่นไป "แม่ทำบ่อยจังวะ ว่ามะ?
         โครตเบื่อเลย" มีน้องซีคนเดียวที่ไม่ปริปากบ่น ที่จริงซีก็ไม่เคยบ่นอะไรอยู่แล้วกินได้
         ทุกอย่าง บ่ยั้น

                                     เช้าวันนี้ หลังจากเก็บห้อง รีดผ้าเสร็จก็พาท้องที่
                                     ร้องโครกครากลงมาหาของกินที่ในครัว ในใจก็
                                     ภาวะนา ขออย่าให้เป็นข้าวผัดเล้ย..หนูเบื่อ เปิด
                                     ฝาชีออกดูสะดุดไปนิดหนึ่ง แต่ก็ตักราดข้าวกิน
                                     แต่โดยดี กินเสร็จก็ไม่วายที่จะโทรไปหาคุณบอย
                                     "ให้ทายว่าวันนี้แม่ทำอะไรให้ทาน" ปลายสาย
                                     เงียบไปสักครู่แล้วจึงถามว่า "แม่ทำอะไรจ๊ะ?" 
                                     "เนื้อทีโบนผัดกะเพราค่ะ"