เมื่ออาทิตย์ก่อนได้รับข่าวดีจากแอมว่า "ตัวขราอาจารย์เอ๋มีน้องค่ะ" ดีใจด้วยกันสองคนพักใหญ่ๆ
  ประหนึ่งว่าตัวเองท้องกันเองด้วยการปฏิสนธิผ่านจอมอนิเตอร์ ดีใจกับอาจารย์ด้วยนะคะ แม้จะไม่รู้ว่า
  ประสบความสำเร็จที่ท่าไหนก็ตาม และอีกไม่กี่วันเอ็มของอาจารย์ก็ป๊องโผล่มา ด้วยความที่ใคร่อยาก
  จะรู้จึงทำทีว่าชวนคุย แต่ก่อนที่จะได้คุยอะไรอาจารย์ก็ชิงถามก่อนว่า "มีอะไรแนะนำไหมคะหนิง?"
  อุ้ยตาย!! ถามเหมือนกับที่แอมชอบถามว่า "ตัวขรา คอมเค้าพัง แบร่ๆๆๆๆๆๆๆ จะแก้ยังไงคะหนิง?"
  ได้คำตอบเดียวกันค่ะคือ "ไม่รู้ค่ะ" เข้าใจว่าทั้งสองคนได้เข้าใจอะไรที่ผิดอย่างร้ายแรงเข้าแล้ว คือ
  ถ้าถามว่า "หลุมนี้ยิงยังไง?" จะง่ายกว่า หลายคำถามที่เปี่ยมอยากจะได้คำตอบที่มีสาระประเดประดัง
  มาจนรู้สึกเกรงใจคนถามจึงเลี่ยงถามอาจารย์ว่า "รู้จักเห็ดตับเต่าไหมคะ?" พอได้คำตอบว่า "รู้จัก"
  และก็อยากกิน ก็รู้สึกดีใจมาก จึงอาสาฬ์จัดหาส่งไปให้ จะว่าแปลกคนก็ไม่ใช่ แต่จะรู้สึกดีใจมากๆที่
  คนที่เรารักได้กินอะไรที่เค้าอยากกิน และในกรุงเทพก็คงไม่มีให้ซื้อหาได้

  อีกวันแจ้นไปที่ตลาดเย็นตามคำบอกกล่าวของคุณบอยว่า เมื่อวานเห็นเห็ดตับเต่ากองเบ่อเร่อเลย ก่อน
  ซื้อได้ถามแม่ค้าถึงวิธีการเก็บรักษาให้อยู่ได้นานๆไม่เสียเพราะต้องส่งอีเอ็มเอสไปกรุงเทพพรุ่งนี้ กว่า
  จะถึงคงใช้เวลาวันถึงสองวัน แม่ค้าขมวดคิ้วนิดหนึ่งแล้วบอกว่า "ทำไมไม่ฝากรถทัวส์หล่ะ เพราะถ้า
  จะต้องใช้เวลาสองวันมันอาจจะไม่ดีแล้ว" สวรรค์โปรดเลย ช่างเป็นแม่ค้าที่ฉลาดอะไรแบบนี้ เลือกเห็ด
  จนได้มากพอสำหรับแกงถ้วยใหญ่ๆถ้วยหนึ่งจึงแจ้นกลับบ้านรีบห่อแล้วรีบบึ่งไปที่สยามเฟริสทันที

  เช้าวันต่อมา ไปหาคุณตาคุณยายข้างบ้านถามถึงวิธีจัดการกับเห็ดตับเต่า คุณตาคุณยายก็น่ารักมาก
  ออกมายืนบอกวิธีทำแกงเห็ดให้เราอย่างตั้งใจ ขอบคุณแกเสร็จก็แจ้นกลับไปในครัว คุณตาร้องเรียก
  ให้กลับไปหาอีกครั้งแล้วก็ถามเราว่า "ที่ตาบอกให้เมื่อกี้ ไหนบอกมาสิว่ามีอะไรบ้าง" ผ่าง!!
  นี่คุณตายังติดนิสัยครูอยู่อีก55 จึงยิ้มอายๆและค่อยๆไล่ไปทีละอย่าง อย่างสุดความสามารถ
  "กระเทียม หอมแดง พริกขี้หนู ตะไคร้ แล้วก็เกลือ กะปินิด ปลาร้าหน่อย เอาโขลกรวมกันค่ะ" "เก่ง
  มาก" คุณตายิ้มตอบและยกนิ้วโป้งให้

  กลับมาที่ในครัวจึงจัดแจงทำความสะอาดเห็ดตับเต่า ตรงรากที่ติดขี้ดินใช้แปรงสีฟันเก่าแปรงไปเรื่อยๆ
  จนขี้ดินออกจนหมด พักเห็ดไว้ในตะกร้า แล้วไปหาเก็บยอดมะขามอ่อนที่สวนหลังบ้าน ได้มานิดเดียว
  ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่เพราะตัวเองเตี้ยจึงเด็ดที่สูงๆไม่ถึง ร้อนไปถึงหนูปูไปช่วยเก็บยอดมะขามให้อีกรอบ
 
  "แกงเห็ดตับเต่าใส่ยอดมะขามอ่อน" ก็สำเร็จได้ด้วยดี ตักใส่ถ้วยแบ่งให้คุณตาถ้วยหนึ่ง เหมือนส่ง
  การบ้านให้แกตรวจ แกจะได้มีความสุข 55+

  บ่ายแก่ๆของวันนั้น คุณตาเดินมาบอกว่า "หญิง แกงเห็ดอร่อยมาก" ก็ได้แต่ยิ้มเขินๆให้แก ความจริง
  อยากจะร้องวี๊ดดดดดดดดดด วี๊ดดดดดดดดดด แล้ววิ่งไปรอบๆบ้าน แต่ก็กลัวแกตกใจ ซึ่งความจริง
  แล้ว แกอาจจะชินแล้วก็ได้ ...มั้ง

                                      ขอบคุณของขวัญจากผืนดิน 
                                      ที่นำมาซึ่งความสุข และอิ่มอร่อย
                                      ในวันที่ร้อนจัด

                                      อิหล้า คนชอบกินเห็ด

    มากรุงเทพตั้งแต่พฤหัสที่แล้ว กะไว้ว่าไม่วันอาทิตย์ ก็วันจันทร์จะกลับพะเยา แต่จนถึงวันนี้ก็ยังคงอยู่ที่กรุงเทพ เหตุหรือเรียกอีกอย่าง
     ว่าข้ออ้างของการที่ต้องอยู่ต่อมีล้านประการไม่รู้มาจากไหน ทั้งที่ข้อหักล้างเพียงข้อเดียวก็หิ้วกระเป๋ากลับบ้านได้เลยก็มีกลับไม่สนใจ
     มาถึงวันแรกสิ่งที่ทำคือ ..นั่งโหลดเกมส์มาติดตั้งคอมทั้งสองเครื่อง (ทำไมไม่ไปทำงานยะหล่อน)แต่โน๊ตบุคที่นี่จอแค่สิบสองนิ้ว
     เป็นอุปสรรคอย่างมากในการเล่น โชว์กากไปตามระเบียบ

     วันอาทิตย์...ไปเที่ยวอัมพวา
     แวะชิมนั่นชิมนี่อย่างละนิดละหน่อยทั่วอัมพวาสนุกมาก ได้ลงเรือเที่ยวด้วย แต่ไม่ได้ชมหิ่งห้อยมันดึกเกินไป ได้เป็นเสื้อยืดสองตัว
     ที่สกรีนว่าหิ่งห้อยอัมพวากลับบ้านแทน และแวะซื้อโปสการ์ดอีกสองสามแผ่น ที่จริงก็อยากนั่งเขียนแล้วก็ส่งที่อัมพวาเหมือนกัน แต่ผู้
     คนแย่งกันเยอะเกินไป ถึงจะได้ที่นั่งเขียนแต่ก็คงไม่ได้ประโยคดีๆจึงถอดใจเอากลับมาเขียนที่บ้านแทน จนวันนี้ก็ยังไม่ได้เขียนส่งให้
     ใครเลยสักคน นี่หละน้า ฉันเอง!!

     วันจันทร์พี่พัดเป็นลมล้มที่จุฬา เพื่อนหามส่งโรงพยาบาลหัวเฉียว คุณหมอฟันธงว่าเป็นไมเกรนเพราะเครียดกับวิทยานิพนธ์มากจนเกิน
     ไป นอนรอดูอาการที่โรงพยาบาลสองคืน คุณหมอสั่งว่าห้ามโกรธและห้ามคิดถึงวิทยานิพนธ์ (ยากจัง)

     ตอนแรกเราจัดโปรแกรมไว้ว่า วันอาทิตย์หลังจากที่ใบตองกับปูขึ้นแสดงคอนเสริตที่โรงเรียนร้องเพลงเสร็จ พวกเราจะขึ้นไปเมืองปาย
     ไปล่องแพที่ปาย แล้วลงมารดน้ำดำหัวย่าที่พะเยา เล่นสงกรานต์ที่กว๊านพะเยา ตอนนี้คงต้องยกยอดโปรแกรมเที่ยวทั้งหมดไปเป็นของ
     ปีหน้า วันนี้ปวดหัวจัง..