เช้านี้หน้ารถมุ่งออกจากกรุงเทพฯแน่นอนแล้ว "เดี๋ยวพาแวะเจ๊เล้ง"ป๋าบอก แถมใจป้ำให้อีก ห้าพันเป็นค่าขนม เคยอ่านในเวปไซด์เหมือนกันว่าเจ๊เล้งแกขายของถูก แล้วสินค้าก็เอามาจากนอก และขายถูกกว่าห้างทั่วๆไป "อะไรที่ไม่เคยกินซื้อกลับไปเลยนะจ๊ะ"แกเดินนำทางเราอย่างผู้รู้ งืมม..เหมือนบางลำพูนะคิดว่า แต่ของถูกจริงๆ เสียอย่างเดียวที่สินค้าโดยมากจะเป็นเครื่องสำอาง น้ำหอม (ซึ่งหนิงไม่ใช้ของพวกนี้เลย แจ่มค่ะ) เดินไปสองชั้นก็ยังไม่ได้อะไรติดมือ ชั้นที่สาม อาหาร ขนม อะเคพอเข้าตาบ้าง แต่..โดยมากเป็นช็อคโกแลต (หนิงไม่กินขนมเลย) แต่ก็ซื้อกลับมา 6 กล่องเอามาฝากไอ้ยุ่งที่บ้าน สรุปคือไม่มีอะไรที่เป็นของเราเองเลย กรรมเจ้าค่ะ
ออกจาก เจ๊เล้ง จะถึงสุพรรณเหลือบไปเห็นป้ายนครนายก จึงถามป๋าว่า "ไปโรงเกลือนี่ไกลไหมคะ" ป๋าโทรไปถามเส้นทางพี่พัดได้ความว่าสองชั่วโมง รถจึงมุ่งหน้าไปทางนครนายก วิ่งเข้าสระบุรี พอจะถึงสระบุรี ป๋าเคลียร์เส้นทางเรียบร้อย หนิงก็เหลือบไปเห็นป้ายไปชลบุรี จึงถามป๋าว่า "เอ๊ะ..ไปโรงเกลือ ไม่หนุกนะคะ ไปทะเลไหมคะ"บรรยากาศมาคุโชยมาแวบหนึ่ง แล้วป๋าก็บอกว่า "อืมม.จ๊ะชอบไปทะเลจ๊ะ" พี่ยีจึงหยิบแผนที่มาเปิดอีกครั้ง ป๋าก็หยิบโทรศัพท์โทรหาเด็กชลบุรีเพื่อขอคำชี้แนะเรื่องเส้นทาง "โอเค รู้ละหาทางไปแปดริ้วให้เจอแล้วก็จะโผล่ชล ถ้าอ้อมจะไกลกว่า"
คนต้นคิดนั่งชื่นชมถนนหนทางเส้นแปลกตาไปเรื่อยๆ สองหนุ่มก็ง่วนกับถนนสายต่างๆ ฝนตกปรอยๆตลอดเส้นทาง และเมื่อผ่านไปสองชั่วโมงกว่าๆจึงเจอฉะเชิงเฉรา และกว่าจะถึงพัทยา ก็จะสองทุ่มแล้ว โชคดีที่ไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว ที่พักจึงหาง่ายและราคาไม่โหด แต่มาทะเลก็เหมือนทุกครั้งคือ.ไม่มีใครลงเล่นน้ำ ป๋าชอบที่จะนั่งมองทะเลและคิดนั่นคิดนี่ไปเรื่อยๆ พี่ยีนั่งจิบเบียร์กับเรา และแน่นอนแม้จะเป็นวันว่างก็ยังคงถือสมุดงานไว้คนละเล่ม โทรศัพท์คนละเครื่อง ทอดหุ่ยกับบรรยากาศเหนียวๆจนบ่าย มีโทรศัพท์มาแจ้งมา นิวซีแลนด์จะลงมาทำพาส 1 คน
รถจึงมุ่งกลับกรุงเทพ และเลี้ยวเข้าซอยลาดพร้าว 71 เช่นเคย

อยู่นานไปนิด ความจริงไม่มีอารมณ์เขียนบันทึกเท่าไหร่ ใจอยากกลับบ้าน
เช้านี้ป๋าพาไปทานที่ ร้านซาโตอิจิ ร้านอาหารญี่ปุ่นข้างทางในซอยลาดพร้าว 71 ป๋ารู้จักร้านนี้ผ่านทางอินเตอร์เนต เค้าแนะนำต่อๆกัน ว่าญี่ปุ่นจริงๆนะ ม่าช่ายของเทียม อะเค แดดร้อนมาก อดทน เตรียมลุย อยากลองชิมสักครั้ง เพราะเคยเห็นออกทีวีอยู่ทีหนึ่ง
ได้โต๊ะนั่งจึงแอบชะแวบตามองชายแก่ที่ยืนท่อมๆในห้องครัว ว้าว...ญี่ปุ่นเจงๆด้วย (,๐O) โอ้ย น้ำลายไหล
และแล้วอุปสรรค ด่านแรกก็มาเยือน เมนูภาษาไทย หนิงอ่านออก แต่..ไม่รู้ว่าหน้าตาไอ้ชื่อแบบนี้มันเป็นยังไง แป่ว..ดีนะทางร้านเค้าได้เตรียมการ ไว้พร้อม มีเมนูที่มีรูปไว้ให้เราจิ้มๆ ชี้ๆ ง่ายดี (^o^) และด้วยความที่ดูรายการ ทีวีแชมเปี้ยน บ่อยจัด
จานแรกจึงขอลองข้าวราดแกงกระหรี่ สักครั้ง(ความจริงไม่ชอบแกงกะหรี่เลย) แค่อยากรู้ว่ามันต่างกันกะแกงแบบไทยๆที่ตรงไหน และก็ถึงบางอ้อ เมื่อกลิ่นน้ำมันงา
หอมแตะจมูก
3คน (ที่เป็นคนบ้านนอกของแท้ๆ) จึงช่วยกันชิมจนหมดจานแรก เมนูต่อไปป๋าเลือก โคโรเกะ เป็นเหมือนของว่าง มีเนื้อไก่หั่นชิ้นพอดีคำ หอมใหญ่ เสียบไม้สลับกัน และชุบแป้งทอด อร่อยดี ป๋ายังมีเกี๊ยวซ่ามาแจมอีกจาน "แหมไส้มันเต็มปากเต็มคำดีจัง แป้งก็กรอบอร่อย ไม่เหมือนที่เคยกินนะ"ป๋าชมไม่ขาดปาก เราก็เห็นด้วยอร่อยดี พี่ยีสั่ง คัตสึไรท์ หน้าตามันเหมือนแหนมผัดไข่ของเรามาก แต่หมูนุ่ม และมีน้ำมันงาอีกแล้วคับท่าน หนิงชี้ชวนป๋าซดโชยุราเมนจะได้คล่องคอเพราะมีแต่ของแห้ง หอมโชยุ และน้ำมันงาตามเคย
แต่ร้านนี้หมักหมูได้ดีมาก ทั้งที่แหวกๆดู ไม่น่าจะหมักอะไรมากนอกจาก เกลือกับพริกไทย เครื่องปรุงหลักๆ ง่ายมากโชยุ เกลือ น้ำมันงา เป็นอันจบพิธี
แต่อาหารที่สั่งยังไม่หมดสิ มีข้าวผัดญี่ปุ่น เบียดท้ายมาอีกหนึ่งรายการ ไม่รู้ว่าอิ่ม รึไม่ถูกใจ เพราะทุกคนเงียบหมดและไม่มีเสียงติชม
จิ๊กเมนูเค้ามาด้วยแหละ เด๋วค่อยสแกนเอามาลง เหอๆ ถูกมากๆกับอาหารญี่ปุ่นไม่เทียม

ตอนแรกที่ทำบันทึกฉบับนี้ เคยคิดว่า มันเป็นแค่สมุดบันทึก แต่ยิ่งทำยิ่งสนุก มีอะไรให้เล่นมากมาย ไม่เคยสนใจเลยว่าจะมีคอมเม้นท์สักหนึ่งคอมเม้นท์รึเปล่า รู้แค่ในคืนว่างเปล่าเราขุดเอนทรี่เก่าๆขึ้นมาอ่านแล้วยิ้มกับตัวเองก็สุขใจ แต่วันนี้มีเพื่อนใหม่ๆชาวสเปรสด้วยกันเข้ามาทักทาย
มีคอมเม้นท์ดีๆที่ชวนให้คนทำยิ้มแฉ่งทำให้ไม่รู้สึกเบื่อที่จะเข้าๆออกๆสเปรสตัวเองวันละหลายๆรอบ มีกำลังใจที่จะขนขวายต่อไป
มีความสุขค่ะ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์ที่ทำเรายิ้มเปื้อนแก้ม และขอบคุณทุกน้ำใจของชาวสเปรสที่หยิบยื่นแบ่งปันให้กันและกัน
บันทึกเล่มนี้มันไม่เหงาอีกแล้ว เวลาที่ได้เข้ามาขลุกตัวอยู่ในห้องเก่าๆ
กลับไม่เหงาเหมือนคืนวาน