ช่วงนี้มีความสุขเล็กๆกับกรอบเลื่อนน่ารักๆ
 โอบอกว่า โอไม่ชอบพิมพ์ในกรอบเลื่อน
  เชอะ!! ช่างตัวสิ ใครสนยะ
   กรี้สสสสสสสสสสสสสสสสส

เราถือคติว่า งอนทั้งที ต้องงอนให้ถึงที่สุด ตะพืดตะพืองอนเข้าไป ช่วงนี้เลยเที่ยวงอนใครต่อใครเขาให้ทั่วไปหมด พี่น้องผองมิตรทั้งในเกมส์ นอกเกมส์ โดนกันถ้วนหน้า(ฤดูอีบ้าอาละวาด) 

อารมณ์ที่มาอย่างไม่มีเหตุผล
ประเดี๋ยวก็จากไปแบบไม่ทันได้ลา และไม่ต้องหาเหตุ หาผล พอรู้ตัวอีกทีก็นั่งขำพฤติกรรมของตัวเองอยู่คนเดียว เป็นอย่างนี้ติดกันหลายวันละ เดือนหนึ่งจะเป็นอยู่หลายวัน อารมณ์ปรวนแปร ว่าจะไปหาที่หักดิบ ก็ไม่รู้จะไปที่ไหนดี ถ้ำกระบอก ก็คงช่วยไม่ได้

เช้านี้ ทำคีบอร์ดพังไปอีกอัน คราวนี้ไม่ได้ทุบ แต่ทำความสะอาดมันจนพังคามือ(ชอบสกปรก ก็ไม่บอก)ด้วยความหวังดี เห็นว่ามันสกปรกมาก จึงเอาน้ำยาฉีดล้างทำความสะอาดตู้แอร์รถยนต์ที่เป็นโฟมมาฉีดอัดเข้าไปจนฟองฟูฟ่องท่วมคีบอร์ด แล้วก็เช็ดๆขัดๆอยู่นาน ผลที่ได้คือมันไม่ขยับอีกแล้ว ไฟก็ไม่ติด พิมพ์ก็ไม่ได้ บอกป๋าที่เดินหน้ามันลงมาจากชั้นบนเสียงอ่อยๆว่า "ป๋าคะ เค้าทำคีบอร์ดพังอีกแล้วค่ะ" แกถอนหายใจเสียงดังฟังชัดแล้วก็บอกเสียงเบื่อๆว่า "ซื้อใหม่"

เซ็งโดยไม่ได้ตั้งใจอีกครั้งในเช้าวันนี้

ปอลิง.ข้าวแกงไทย อร่อยกว่าฟาสต์ฟู๊ตเป็นไหนๆ

เธอจ๋า...

เมื่ออาทิตย์ก่อนฉันยังนึกสงสัยอยู่ว่า
"เมื่อไหร่นะความสุขจะวิ่งตามมาทันเสียที"
วันทั้งวัน มีแต่คำว่าเมื่อไหร่? ทำไม? วนซ้ำไปซ้ำมาในหัวเต็มไปหมด พอใจนิ่งสักนิดก็ได้แต่ทอดถอนใจ นั่งมองฟ้าสีทึมๆ ฉาบสายฝนบางๆ ทั้งที่เมื่อก่อนบรรยากาศแบบนี้ฉันจะมีความสุขกับการนอนจมอยู่ในกองหนังสือกองใหญ่ อ่านทั้งวัน

ความที่ไม่รู้จะทำอะไร จึงรื้อเอ็นทรี่เก่าๆอ่านไปเรื่อยๆ อ่าน"จดหมายที่ไม่ได้ส่ง(ให้เธอ)"อีกครั้งรอยยิ้มก็กลับมาเยือนเต็มหัวใจ เหมือนกลับไปได้รู้สึกรักเธออีก เหมือนวันที่เคยรัก

               แล้ว
                ก็
             แอบ
              คิดถึง
               เธอ
              จน
               ได้

นั่งยิ้มอยู่คนเดียวพักใหญ่ ก็คิดถึงลมธันวาที่โอบกอดทั่วทุ่งดาวขึ้นมา ฉันไม่ได้กลับบ้านเลยเมื่อหนาวที่เพิ่งผ่านไป มันเป็นเหตุการณ์ต่อเนื่องที่ทะเลาะกับพ่อเมื่อปีที่แล้ว(เรื่องบ้านเลอะ)บ้านไม่สะอาดทำเราสองพ่อลูกไม่คุยกันได้เป็นปี ปี ไม่แปลกหรอกค่ะ คนสองคนที่มักจะใช้อารมณ์ให้นำพาชีวิตจะรู้สึกแย่เวลาที่หายโมโห แล้วก็อายที่จะยิ้มให้กัน เป็นอย่างนี้ประจำ ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องดีเลย ปีที่ผ่านไป ทุ่งดาวจึงร้าง พ่อก็ไปอยู่เสียที่ปาย ฉันเองก็อยู่แต่ที่ในเมือง ฉันกับพ่อคงน่ากลัวอย่างที่เธอเคยว่านะคะ พวกอารมณ์ร้าย

อารมณ์ที่ทำให้ฉันทำอะไรบางอย่างหายไป

              
               มีความสุขกับเสียงฝนนะคะ
                     ฉันเอง..

นั่งมึนอยู่กับ Excel ตาลาย หูอื้อ น้ำลายไหลยืด
อยู่กับรายชื่อคนงาน (ขอสารภาพเลยว่า "คิดถึงโอที่สุด"อร๊ายยยย)ความคิดถึงขึ้นๆลงๆแล้วแต่ปริมาณความมึนงง ถ้างานเละ!นั่นหมายถึงความคิดถึงพุ่งปรี๊ดดดด

-อยากโทรหา แต่ไม่กล้า แอบเกรงใจ
-อยากคุยเอ็มด้วย โอก็ยังไม่ตื่นเมื่อคืนมีกิจกรรม
 บางอย่าง
-อยากโทรไปปลุก แต่ก็สงสารจึงมึนต่อไป

เอาหล่ะ! ไม่เป็นไร ตอนเย็นส่งให้โอทำให้เลยละกันง่ายดี มีหลายๆคนที่นี่เริ่มถามแล้วแหละว่าพี่โอเป็นใคร ที่บ้านโอก็เริ่มระแคะระคายเหมือนกันว่า เราเป็นอะไรกัน

เราเป็นอะไรกัน
เราเป็นอะไรกัน
เราเป็นอะไรกัน
เราเป็นอะไรกัน
เราเป็นอะไรกัน
เราเป็นอะไรกัน

เพื่อนที่รู้จักกันทางสเปรซเฉยๆรึเปล่า
แล้วสานสัมพันธ์ต่อที่ MSN
จากนั้นเราก็เกี่ยวก้อยไปมั่วสุมกันในเกมส์
แอบได้เสียกันที่ลอสซีเวย์รึเปล่านะ? วันไหนหว่า?
หรืออาจล้ำลึกว่านั้น จนเราไม่ทันได้เอ๊ะใจ

555 เครียดนะเนี้ย
ไหงเขียนไปเขียนมาแถไปทางบ้าๆได้ ไม่เข้าใจ

3อาทิตย์แล้วที่ทำอยู่แค่ 2อย่าง
ทำในสิ่งที่ควรทำ และทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ
ทำอย่างหลังมากกว่า

แต่บางคนบอกว่า"สิ่งที่ไม่อยากทำ"เป็นสิ่งที่ฉันสมควรจะทำมานานแล้ว

"ก็ใครจะรู้ดีไปกว่าตัวฉันหล่ะ?"
อย่าพูดจะดีกว่า ไม่มีใครรู้หรอกว่าถ้อยคำที่ได้ยินทุกๆคำนั้นมันบาดใจฉันแค่ไหน เหมือนบาดแผลที่ไม่เคยได้รับการเยียวยากลับโดนจ้วงแทงซ้ำอย่างไม่ยั้งมืออีกครั้งและอีกครั้งจากใคร..

ฝนตกติดกันมาหลายวันแล้ว อากาศยามเช้านั้นชุ่มน้ำเย็นสบาย สายลมเย็นพัดเอื่อยพอให้คลายทุกข์ใจได้บ้าง

หลายคนปลอบใจว่า ปัญหามีไว้ให้แก้
ก็จริง..แต่จะไม่ดีกว่านี้เหรอถ้าพวกมึงเลิกขัดแข้งขัดขากันเองจนล้มระเนระนาดไม่เป็นท่าทั้งสองฝ่ายเบื่อผู้ใหญ่พวกนี้เสียจริง

ไอ้เหี้ย!!ขอด่าทีเถอะ ที่จริงกูแอบด่ามึงทุกวัน วันละหลายพันครั้งเลยสาดดด

พอละ..หายใจลึกๆ โฟกัสทุกๆมุมดู คิดหาทางแก้ไขต่อไป....เบื่อจัง

เรื่องแย่ๆหลายต่อหลายเรื่องประเดประดังเข้ามา มาเร็วมากเสียจนไม่ทันตั้งตัว ไม่ทันได้ตั้งรับ

เพราะไม่ทันระวังเราจึงล้มกลิ้งไปตามแรงของมัน ได้บาดแผลฉกรรจ์

ในวันที่ยังมึนมึนกับเรื่องราว
ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองไปว่า
"เอาน่า ก็แค่อีกบทพิสูจน์หนึ่งของพระเจ้าเท่านั้นเอง"
แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า ทำไมท่านส่งบทพิสูจน์มาบ่อยจัง แก้จนขาจะขวิด จะรู้บ้างไหมว่าเราเหนื่อยแล้ว