ฝากดาวบนฟ้าฝากมาให้หน่อย
จากใจดวงน้อยกระซิบถึงท่าน
มาลัยดอกนี้มีคำรำพัน
อยากนอนหลับฝันข้างแม่คนดี

   

นานหลายปีแล้วที่แม่จากไป
แม่ ที่ฉันจำได้ ฉันจำภาพของแม่ที่วุ่นอยู่กับการทำบัญชี
แม่มักจะอยู่ท่ามกลางควันบุหรี่เสมอ ทุกวัน...เราแทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลย
ครอบครัวของเราไม่ค่อยมีใครชอบยิ้ม
ชีวิตของแม่วุ่นอยู่กับการโอนเงินเข้าโอนเงินออก
แต่วันไหนที่แม่อารมณ์เสีย แม่จะเป็นคนที่น่ากลัวที่สุด บางครั้งแม่คล้ายคนบ้า
ทุกครั้งที่ฉันอยู่กับแม่สองคน แม่มักจะเล่าเรื่องราวความผิดพลาดที่พ่อทำโดยตั้งใจให้ฟังเสมอ
แม่มักจะพูดไปร้องไห้ไป ถึงบางครั้งแม่จะดูอ่อนแอ
แต่ทุกวันแม่ก็อยู่ได้อย่างเข้มแข็ง
ฉันรู้ว่าแม่ต้องอดทนเรื่องหลายๆ เรื่อง แม่อาจจะเก็บกดยิ่งกว่าฉันก็ได้ แต่ฉันก็ยังเบื่อที่จะฟังอยู่ดี
ทำไมฉันต้องมารับรู้เรื่องต่างๆมากมายด้วย “หนูเบื่อที่จะฟังแล้วแม่” ฉันอยากจะตะโกนบอกแม่ดังดัง
แต่...แล้วใครจะฟังแม่ล่ะ แม่เองก็คงไม่รู้จะพูดกับใครแล้วนอกจากฉัน
เช้าวันที่แม่จากไป เป็นเช้าวันนั้นเป็นวันที่สมองของฉันแทบจะไม่ยอมรับรู้อะไรทั้งสิ้น
ทุกอย่างก็ดูจะรีบเร่งไปเสียหมด แม่สั่งฉันเกี่ยวกับเรื่องต่างๆบนรถแท็กซี่ ฉันเองก็ได้แต่พยักหน้ารับ

แม่จะกลับเมื่อไหร่คะ...ทำไมฉันไม่ถามแม่ ฉันนั่งเงียบปล่อยให้แม่พูดคนเดียวตลอดทาง
ถึงหน้าโรงเรียนฉันแล้ว ฉันยกมือไหว้แม่ แม่ยิ้มแล้วลูบหัวฉันเบาๆ

เราต้องจากกันแล้วนะ ฉันรู้ว่าแม่จะไม่กลับมาอีกแล้ว
และนี่ เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่พ่อกับแม่มาส่งฉันที่หน้าโรงเรียนพร้อมๆกัน

ตอนเย็นฉันกลับจากโรงเรียน ฉันเดินไปเปิดทีวี.ดู แล้วเดินมานั่งพักเหนื่อยที่เก้าอี้โยกก่อนที่จะทำความสะอาดบ้าน
นั่งมองดูโต๊ะทำงานของแม่ ของทุกอย่างของแม่ยังวางอยู่ตรงที่เดิม
ที่เขี่ยบุหรี่ของแม่ยังไม่ได้เทขี้บุหรี่ทิ้ง ยิ่งทำให้ดูเหมือนกับว่าแม่ไม่ได้ไปไหน เดี๋ยวก็กลับ
ดอกมะลิที่วางไว้ในถ้วยแก้วใบเล็ก ฉันให้แม่ทุกปีเมื่อถึงวันแม่ มันถูกวางทิ้งเอาไว้ในมุมบนโต๊ะทำงานของแม่ ...

แม่ไปแล้วล่ะ...ฉันบอกกับตัวเอง
แม่เคยโทรศัพท์มาครั้งหนึ่ง หลังจากที่แม่หายไปเดือนกว่า “เป็นเด็กดีหรือเปล่าลูก สบายดีไหม แม่คิดถึงหนูมากนะ”
แม่ร้องไห้ เราคุยกันไม่นานนัก “แม่รักลูกนะ คิดถึงหนูนะลูก” แล้วแม่ก็วางโทรศัพท์
ฉันนึกโกรธแม่ แม่ร้องไห้ทำไม แม่รักหนู แล้วแม่ทิ้งหนูไปทำไมคะ

รู้ไหมคะวันแม่ที่ไร หนูยืนจมน้ำตาตายที่หน้าระเบียงห้อง
มองเพื่อนๆที่เค้าเอาดอกมะลิไปกราบที่ตักแม่ พวกเขา กอดกัน และร้องไห้พร้อมๆกัน
คิดถึงแม่นะคะ

หาก คืน นี้ หนาว จะ กอด ดาว ห่ม ผ้า ฝัน

        เมื่อวานนะ เขียนบันทึกเสร็จไปแล้ว หนึ่งหน้า แต่ไม่ทราบด้วยเหตุใด มันหายไป..
          ตอนแรก..ก็ บ่น บ่น บ่น เรื่องที่ปวดหัวไม่ยอมหาย ปวด และ ก็ ปวด
        คืนต่อมา ปวดเบ้าตาอีกทั้งวัน เวรกรรมอะไรของฉันนักหนาไม่ทราบได้

          อีกวันจึงบ้าบอไปโรงบาล...
แต่ เดินเข้าไปแผนกบิวตี้ ไปนอนให้หมอขัดหน้าด้วยผงอัญมณี
ด้วยความหวังว่า หน้าฉันคงจะบางลงบ้าง จะได้เลิกเป็นโรค ใจเสาะเสียที

          พอจบกระบวนการนี้จึง ให้หมอเอาไฟช็อตหน้าเล่นอีก 20 นาที เข้าขั้นซาดิส ละกรู...

           พอนึกได้จึงอยากให้หมอเอาเลเซอร์จี้ไฝใต้ตาออก ไฝเจ้าน้ำตา จะได้ไม่ขี้แย
แต่หมอก็บอกว่าครั้งหน้าก่อนนะคะ.พยักหน้าตามหมอว่ากันไป

         งืมม ..เอกชนบ้าขัดใจลูกค้าได้ไงวะม่าง งั้นอีก 2อาทิตย์เราก็บอกลามันได้เลย
       ไปเน่าอยู่โรงบาล 3 ชั่วโมง ค่อยสบายใจขึ้น นิโหน่อย

               รูดปื้ด  รูดปื้ด....ดดด เบาหวิวสบายตูดเลยกรู  แหล่ม..

        ช่วงนี้รู้สึกสับสน กังวล ไม่แฮปปี้เลย แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงให้หาย
ถึงขั้น มอมเหล้าตัวเองยังไงก็นอนไม่หลับ
หลับไปก็ยังสดุ้งตื่นดื่มมันจนไม่อยากจะดื่ม เบื่อ..
จึงอัดวิตามินบีเข้าไป ปรากฎว่าหลับได้ แต่..ตื่นกลางดึกอีกเพราะรู้สึกหิวมากถึงมากที่สุด
เชื่อละว่ามันช่วยให้อยากอาหาร ขนาดว่าหลับยังตื่นได้เพราะหิว เกิดมาก็เพิ่งเคยเป็น

        แต่ไปโรงบาลทั้งทีลืมตรวจที่ปวดหัว ปวดเบ้าตา....
กลับพุ่งประเด็นไปที่การทำร้ายตัวเองระบายความอัดอั้นอย่างเดียว