Profil de NuNingSawatdee JawPhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
.แม่ปลีกเวลาอันแสนจะมีค่าจาะการผลิตยามะรุมแวะมาบ่นลอยๆเป็นระลอกๆ เชิงตำหนิเราว่า วันๆเอาแต่นั่งหน้าคอม ไม่ทำอะไร เสาร์ที่แล้วผ้าก็ไม่ยอมรีด ก็ไม่เถียง เพราะที่แกพูดมาใช่หมดเลย ไม่ยอมทำอะไรเลยจริงๆนอนดูทีวีอย่างเดียว แล้ววันอาทิตย์ก็ให้คุณบอยพาไปซื้อก้ามปูมาลวกแล้วก็นั่งแทะเล่น แทะไป ดูทีวีไปเศษก้ามปูเกลื่อนเต็มห้อง ไม่เก็บ ไม่กวาดและก็ไม่ถู ...อยากอยู่แบบคนว่างๆนิ่งๆสบายๆบ้างไม่ได้รึไง ทำไมหล่ะ กะอีแค่ปีหนึ่งไม่ทำอะไรสักหนึ่งวันหยุดนี่ต้องลากไปประหารหัวหมาเสียบประจานกลางหมู่บ้านกันเลยมะ หือ..ม่าง = =คิดสะว่า เราแค่ยิงสปินลงข้างหลุม
แต่ถ้า..ในหลุม มีวันนี้อยู่
กู ยอม ยิง โอบี (¬_¬)วันนี้งานเสร็จแล้ว ค่อยยังชั่ว
พรุ่งนี้ออกแบบแผ่นปลิวให้คุณนนท์ดีกว่า
ออกพื้นที่แจกใบปลิวน่าจะช่วยให้โรคเบื่อหายไปได้นะ คริๆ
ปอลิง.คุณQ
ไอดีในเกมส์ singjongkhan ค่ะ
ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ นึกว่าจะลืมสะแล้ว
ว่าแต่...เมื่อวานไม่ไปฉลองวันเกิดที่ไหนเหรอคะ
เพราะดูจากเวลาที่เข้าเกมส์ก็น่าจะช่วงสามทุ่มเองนิ
ยังนึกถึงอยู่เลยตอนที่ออกเกมส์ คิดว่าป่านนี้ พี่คงเมาปลิ้นไปแล้วแน่ๆ อุอุ
(/_\)วันนี้ลุยรายชื่อขอนแก่นได้เกือบครึ่งแล้ว โชคดีที่มีรายชื่อแค่สามร้อยกว่าคน ไม่เหมือนของโคราช รายชื่อของโคราชทั้งหมดมีเกือบหกร้อยคน ทำไปพร้อมกับรู้สึกเนือยๆเบื่อๆเหมือนเคยทุกทีนั่นแหละ มันคงรู้สึกคล้ายกับการที่เราต้องกินอาหารซ้ำๆกันอยู่อย่างนั้นทุกวันๆจนเลี่ยน พะอืดพะอม อยากอ๊วก ไม่อยากกินอีกแล้ว แต่ก็ต้องฝืนกินด้วยเหตุผลเดียวคือ ดีกว่าไม่มีอะไรให้กิน ฉะนั้นก่อนเริ่มงานทุกครั้งจึงต้องปรับอารมณ์ตัวเองให้ได้เสียก่อน ก่อนที่จะคุยกับลูกค้า เพราะน้ำเสียงนั้นสำคัญ ถ้าเรายิ้มเสียงเราก็จะยิ้มตามไปด้วย แต่สุดท้ายก็จบลงที่บ่ายสามโมงกว่าๆเพราะรู้สึกเต็มกลืนกับมันแล้ว แล้วจะมีอะไรมาให้เล่นต่ออีกไหมนะต้วมเตี้ยมลงมาทำงาน
วันนี้ลงมาสายไปร่วมครึ่งชั่วโมง มัวแต่นั่งเป๋อดูทรูโมเม้นท์ช่อง19
เปิดคอม...คอมกลายเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตที่ขาดหายไปไม่ได้ วันไหนไม่ได้สัมผัสจะรู้สึกเหงาเป็นพิเศษ สรุปว่ามันคือลำไส้ใหญ่นั่นเอง เข้าทวิสเตอร์ เข้าไปดูว่าช่วงเวลาที่กูหลับผู้คนเค้าทำอะไรกันบ้าง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยากรู้ไปทำไม รู้แต่ช่วยคลายความเหงาได้บ้าง นิดหนึ่ง เข้าเวปปังย่า เช็คคลับ เล่นกิจกรรม เข้าไปบอร์ดคลับเพื่อปั๊มไม่ให้บอร์ดตกไปอยู่ที่หน้าสอง ทำไมไม่รู้ พอตกไปอยู่หน้าสองทีไรจิตตกทุกที
เข้าสเปรซ ดูนั่นดูนี่............
จบกิจกรรมยามเช้า
เปิดสมุดงานได้ ตะแล่งแตร่งแตร๊งงงงงงง
หลายเดือนมานี่ได้รับคำสั่งให้ควานหาซุปเปอร์ช่างให้หน่อย เพื่อส่งไปทำงานที่โรงกลั่นน้ำมันเชลล์ ที่ประเทศบรูไน เอาหล่ะสิ!!งานงอกเพราะไม่ถนัด ไม่ถนัดและไม่รู้จักปกติหาแต่พนักงานการผลิต ช่างไม้-ปูน-เหล็ก อันนี้รู้จัก แต่งานที่ได้รับมาคือให้หาpipe fitter /ช่างเชื่อมติ๊กอาร์ต /ช่างเชื่อมท่อสแตนเลส แม่เจ้าเป็นไข้จับไข่แน่กู งานนี้เยี่ยวเหลืองชัวส์ เปิดลิสรายชื่อของแรงงานที่ลงทะเบียนไว้ หาดูช่างpipe หายังไงก็หาไม่เจอสักคน จึงต้องพึ่งกูรู้ ได้แนวทางมาว่า
pipe fitter คือช่างประกอบท่อ และยังแยกได้เป็นสองแบบคือ ไป้ป์ เอ กับ ไป้ป์ บี ฮือ ฮือ..อยากตายดีนะไม่มีถึงแสรดดดดไปเล้ย..ศาสตร์ โทรไปถามเจ้านายเค้าก็บอกแค่ว่า "เธอคุยกับคนงานสิถามที่คนงานแหละ ช่างพวกนี้เค้าจะรู้ข้อมูล ถามที่คนงานเลย" โอ้วแม่เจ้า จึงเริ่มลงมือตามล่าแกะรอยตามล่าหาไป้ป์โดยดูที่อายุของคนงาน เพราะคิดไปเองว่าช่างฝีมือแบบนี้อายุงานน่าจะไม่น้อย จึงเริ่มไล่จากอายุ50ถอยหลังขึ้นไป ไม่นานก็เริ่มได้กลิ่นของคุณพี่ไป้ป์ และได้ส่งขึ้นเครื่องบินไปแล้วเมื่อสองสัปดาห์ก่อน 1 คน เน้นว่า 1 คนเท่านั้น ระยะเวลา 2 เดือนเจอไป้ป์ 1 คน เก่งมะ..เจ้านายโครตรักเลยทำงานแบบนี้ รักหรือแกล้งรักไม่ทราบได้ เพราะเธอส่งงานไป้ป์มาให้หาอีก 10 คน...5555+อยากตายอิ๊บอ๋าย ตอนแรกคิดว่าตายแน่ หาไม่ได้แน่ๆ ปิดบล็อกงานไม่ได้ชัวส์ ล่มแน่นอนงานนี้ แต่แล้วสวรรค์ก็เมตตา เมื่อฉันต้องโทรไปหาช่างเชื่อม6Gคนหนึ่งเพื่อแจ้งว่าหัวหน้างานจะโทรมาสัมภาษณ์จากบรูไนนะคะ รบกวนพี่พกโทรศัพท์ติดตัวไว้ด้วยนะคะ แล้วด้วยความที่เป็นคนช่างพูดจึงถามต่อว่า "พี่ไม่มีเพือนๆที่เป็นไป้ป์เหรอคะ? คือตอนนี้ทางโรงกลั่นที่พี่จะไปทำงานด้วยเค้ารับไป้ป์เพิ่มอีก 10 ตำแหน่งค่ะ"เท่านั้นแหละ คริๆ ได้ไป้ป์มาครบแล้วตั้งแต่เมื่อวาน เย้ เย้ เย้ ก็ใครจะไปรู้หล่ะว่าพี่ๆเค้าทำงานกันเป็นทีม ถ้าเราคุยกับคนที่เป็นหัวหน้าทีมสำเร็จ เราก็ปิดบล็อกได้เลย ล้าลา..
ตะแหร่งแตร่งแตร๊งงงงงช่วงนี้เข้าไปทำหน้ามึนอยู่ที่exteenทุกว๊านทุกวัน คริๆ..เข้าไปอ่านบล็อกของคนโน้น คนนี้ คนนั้น เพลิดเพลินใจ จนมีความคิดอยากจะย้ายบ้านไปexteenบ้างสะแล้วสิ เปิดก็เร็ว ไม่อืดอาดเหมือนสเปรซ สับสน สับสน ไว้ชั่งใจดูอีกสักทีก็แล้วกัน ตึ๋งหนืดเมื่อคืน เวลา 20.30น.เหตุการณ์ปกติก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้งในบ้าน นั่นก็คือศึกแย่งช่อง ปูจะดู just married ช่อง 23 ส่วนฉันกับซีจะดูคอนเสิร์ตทรูเอเอฟช่อง 19 หลังจากสาดน้ำลายใส่กันสักพักเล็กๆ ผลก็ออกมาเหมือนเดิมคือ ฉันชนะ ด้วยวลีเด็ดที่ว่า ดูอะไรวะปัญญาอ่อนไปโหลดในสยามบิตดูคนเดียวไป๊
วันเสาร์ทีไรจะไม่มีแม้เงาของฉันเดินลงมาป้วนเปี้ยนที่ชั้นล่าง กิจกรรมวันเสาร์(ในห้องนอน)นั้นมีโข เริ่มต้นวันเสาร์(บนที่นอน)ด้วยละครจักรๆวงค์ๆ จากนั้นต่อด้วยซีรี่ย์เกาเหลา เกาเหลาไปกินข้าวไปบนเตียงนอน ซีรี่ย์จบก็เริ่มเก็บกวาดเช็ดถูห้อง เปลี่ยนผ้าปู ปลอกหมอน ต่อด้วยรีดผ้า รีดผ้าไปดูทีวีไป แต่ถ้าช่วงที่รีดผ้าจะชอบดูหนังผีมากเป็นพิเศษ รู้สึกว่าเวลาดูหนังผีมันจะทำให้เราลืมอารมณ์ชวนเบื่อในการรีดผ้าได้ ไม่ร้อน ไม่เมื่อยแขน รีดไปกลัวไปอารมณ์ตะลึงพรึงเพริดมาก เป็นอารมณ์ที่ยากจะอธิบายด้วยคำเพียงไม่กี่คำ ...รีดผ้าเสร็จก็ปาเข้าไปบ่าย4โมงเย็น ไปล้างห้องน้ำต่อ ล้างห้องน้ำเสร็จก็รวดอาบน้ำสระผม ตัวหอมมานอนแช่แอร์อ่านหนังสือรอดูเอเอฟ ตอนนี้พยายามจะไม่ดูซีรี่เกาหลีช่องสามตอนเย็น กลัวติด เคยติดมาแล้วหลายเรื่อง แทบจะต้องเรียกพี่ๆมูลนิธิเอาชะแลงมาแงะออกจากหน้าจอทีวีเลยทีเดียว ฝังลึกมาก
ทรูเอเอฟ6 อาทิตย์นี้ไม่มีใครออกอีกละ ดูไปก็รู้สึกเหมือนโดนหลอกยังไงก็ไม่รู้(เพราะกูว์ไม่เห็นผลโหวตในมือมึงอ่ะ) อะไรมันจะปาติหารย์บ่อยนักวะ ม่างดึงรายการให้ยืดไปได้อีกอาทิตย์หนึ่งน่าเกลียดที่สุด เซ็งเลย ชอบดูฉากตอนที่แฟนคลับร้องไห้ด้วยสิ อาทิตย์นี้อดโดนกระชากใจเลยอ่ะ หลายคนถามนะว่า ดูทำไมวะ ไม่เห็นมีไรน่าดูเลย อยากจะบอกว่าที่ดูหน่ะ ไม่ได้ดูหรอกว่ามันเรียนคลาสอะไรกินอะไรรึนอนท่าไหน แต่ชอบอ่านที่บรรดาแฟนคลับโพสเข้าไปต่างหาก โครตมันส์อารมณ์ประมาณดูนักเรียนยกพวกตีกันสาดน้ำลายกันกระจายท่วมจอ สนุกกว่าเล่นทวิสเตอร์อีก เฉือดเฉือนและบาดลึก แต่จะให้สนุกมากๆคือ ต้องจำนัมเบอร์ของแต่ละคนให้ได้ ไม่งั้นมีงง
fc9 : แกล้งโง่หรอ5ดู9ให้8
fc8 : แมคสู้ๆนะให้4000VเลยWนี้
fc5 : 8ขี้เก็ก ออกบ้านไปสะไป๊
fc3 : ซอลใสที่สุดในบ้านแล้ว ซานิเฟค
fc6 : นิไม่เคยต้องสู้กับคัย สู้กับตัวเอง /รักนิ
fc2 : 4หน้ายังกะปลาดุกชนขอบบ่อ
fc4 : นิวไปทำไรให้คุณถึงมาว่านิวแบบนี้
ไอ้โพสพวกนี้จะดุเดือดมากที่สุดในคืนวันเสาร์ หลังจากที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องเดินออกจากบ้านไป น้ำลายของฝ่ายชนะจะกระเซ็นฟุ้งเต็มจอทับทมมันเข้าไป ชวนอ่านได้กันถึงตี2 ชอบแต่ไม่เคยโหวต ที่บ้านแอบโหวตกันทั้งไอ้ปูทั้งไอ้ซี ซึ่งคนที่มันเชียร์และกดโหวตให้นั้น ได้กระเด็นออกบ้านไปหมดแล้ว 555 ฉมน้ำหน้า และแน่นอนจะต้องได้ยินประโยคที่ว่า
นังปู : โหยยยยยยพี่อิชย์ออกได้ไงอ่ะ ไม่ยุติธรรมเลย ไม่ยุติธรรมเลย
นังซี : สงสารนิกอ่ะ ออกทำไม หนูดูตั้งแต่นิกออดิชั่นเลยนะ หนูเลยชอบเค้า โหยย นุกนิก..
ไม่ยุติธรรมก็ตรงที่ไม่เห็นผลโหวตในมือกรรมการนี่แหละฟระ!! แต่ถ้าไม่ออกกันเลยสักคนก็ต้องดูกันจนเงือกบานลิ้นถลอกตายกันไปข้างหนึ่งแน่เลย ตอนนี้เหลือ5คน
สมมุติว่า
ถ้าแอนได้ ก็คงไปทำจมูกนิดหน่อย
ถ้าซอลได้ ต้องหมั่นฝึกออกเสียง รอ.เรือให้ชัด อาจจะต้องไปเสริมลิ้นไก่ให้ยาวขึ้น
ถ้าแม็กได้ ต้องไปเย็บปากที่ห้อยให้เข้ารูป
ถ้าซานิได้ ทำทั้งหน้าเลยพร้อมดูดไขมันต้นขา
ถ้าทีได้ ต้องไปเย็บหูเข้าเพราะหูกาง
เป็นฝันที่ต้องแลกด้วยหลายๆอย่างจริงๆ
meได้ฤกษ์สะที วันนี้ว่างจึงเข้าไปจิ้มๆ Twitter ดูอีกครั้ง หลังจากที่เข้าไปสมัครตามคำเชื้อเชิญของพี่ก้อง แล้วก็ทิ้งเน่าเอาไว้ตั้งแต่วันนั้น พี่ก้องน่ารักม๊าก ชวนเล่นแล้วยังสอนยังอธิบายให้ฟังอีกด้วย แต่ขอบอกว่าที่พี่เพียรอธิบายให้หนูฟังในวันนั้นไม่ได้เข้ากะบาลเลยสักกะนิดเดียวค่ะพี่ขรา แต่เทคนิคการเรียนรู้สำหรับถึกอย่างเรานั้นไม่ยาก คือ มันมีอะไรให้กดให้จิ้มกูก็จิ้มม่างทุกที่เลยเดี๋ยวก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แล้ววันนี้ก็ถ่องเสียทีว่าไอ้ Twitter เนี้ยเค้ามีไว้ทำอะไรกัน เมื่อรู้แล้วก็มีคำถามหนึ่งดังในหัวว่า เพื่ออะไร? เพื่ออะไรวะ? เพื่ออาร๊ายยยย? ถามซ้ำไปซ้ำหลายครั้งสมองตีบๆของตัวเองก็ตอบกลับมาว่า มีไว้เพื่อให้ไม่ตกยุคตกสมัย มีไว้เพื่อเอาไว้คุยกับเพื่อนได้โดยไม่มีฝ้าบางๆกั้นกลางระหว่างเรา ใครถามก็ตอบได้เต็มเสียงว่า "มี" ถึงจะมีเอาไว้เพื่อประดับบารมีก็ตามทีเถอะ กูก็มี
ปอลิง..ขออย่ามีใครอย่ามาชวนเล่น Facebook กับ Pandora อีกเลยนะ ขี้เกียจมัคฯอ่ะ T^T |
|
|
