ไม่รู้ว่าวันนี้ไฟจะดับอีกรึเปล่า
ความจริงพิมพ์ใน notepad แล้วค่อยมาวางน่าจะดีกว่า รู้แต่ไม่เคยทำ นิสัยนะนิสัยไม่ได้เข้ากะหน้าตาฉันเล้ย เฮ้อ...นั่งปล้ำกับหน้าสเปรสตัวเองมา2วันละ ถึงวันนี้ก็ยังคงไม่เรียบร้อยเป็นที่พอพระทัยตัวเองเท่าไหร่ ขอบคุณไอ้ฟูที่ช่วยหาดอกไม้สีส้มให้
เข้าใจถึงความมุ่งมั่นของแอมนะ แต่ไม่เข้าใจsheส่งมาแต่ดอกไม้สีเหลือง ตกลงว่าใครตาบอดสีกว่าใครก็ไม่รู้
ตั้งใจอยากแหกกก..(อุ้ยเน้นสะ)อยากทำสเปรสสีสดๆ ที่ตั้งโจทย์เอาไว้ในใจนั้น มีสีส้มอิฐ สีเหลืองช้ำ ดำ และ เขียว มารู้ตัวอีกที่ว่าตัวเองตั้งโจทย์ยากเกินไปก็ตอนที่ หาbgไม่ได้ ก็ยังดิ้นต่อไปเอาวะลงมือทำเองเลย แต่สุดท้าย..ก็ไม่ถูกใจสักแบบ เจ้าหญิงแนะทางมาที่สีฟ้า เข้าใจว่าแกเข้ามาแล้วเจอกระดาษขาวๆจนแสบตา เมื่อเทพลงมาโปรดมีรึ จะไม่ลอง(น่ารักและไม่ขี้ดื้อเหมือนแอม หุหุ)จึงลองใหม่ที่สี่ฟ้า ค่อยยังชั่ว แต่สีส้มกับดำก็ยังหายไป ปรึกษานุ้งแอมอีกที sheก็อ่านเป็นส้มตำ กรี้ดดดไอ้บ้ากูโครตรักเมิงเย้ยย ส้ม ดำ ย่ะ(เบิ่งแน่ๆ)เลิกคิดพึ่งพานุ้งแอม อยากจับแอมใส่กระทงลอยออกไปทิ้งปากน้ำโพ 
แหม แต่เมื่อวานเราเล่นทีมได้แหล่มมั๊กๆเลยนะ อุ้ยลืม(ไม่ได้ชมนะอย่าเข้าใจผิด) คิดแล้วก็ใจเหิมเกริมอยากจะกดเข้าเกมส์บัดเดี๋ยวนี้เลย แต่ด้านข้างสเปรสยังไม่เรียบร้อย ช่างมันพักก่อน เพราะว่ารีบเขียนบันทึกก่อนที่จะลืมและขี้เกียจ
ความจริงชีวิตมันไม่ได้เน่าและน่าเบื่ออย่างเดียวนะ ถ้าเราคิดถึงเรื่องที่ทำให้เราสุขใจ วันทั้งวันก็จะเป็นวันสดใส เมื่อวานแม้งานจะยังน่าเบื่อแต่ก็ได้ลุยแมทดีๆสวมบทโหดได้สาแก่ใจ และยังได้คุยบางคนที่แอบปลื้ม คุยด้วยอยู่เป็นนานสองนาน ขอบคุณที่มอบยิ้มให้กันนะคะ เป็นการสนทนาธรรมที่ได้รสมาก อยากสนทนาธรรมด้วยอีกจังค่ะ คุยแล้วหัวใจมีแรงล้นเกินพิกัด โย่ว 
 ว้า..ยังอยากเขียนอีกตั้งเยอะแต่ต้องไปเตรียมของแล้ว อุ้ยอยากอุ้มคอมพ์ไปด้วยจัง
เกลียดPDAแชดทรมานเกิน 

ความจริงหน้านี้ เขียนถึงลูกสาวกับคุณพ่อ
ที่นอนตีพุงพลุ้ย อาบ ดื่ม กินฝัน เป็นความน่ารักในแบบเปิ่นๆของพ่อกับลูกสาว 
ลูกสาวนั้นชอบดอกไม้สีส้ม อยากมีดอกเล็บมือนางเลื้อยคลุมสุ้มประตูบ้านสวยๆ พ่อนั้นชอบดอกไม้ไทยสีขาวส่งกลิ่นหอม ยามค่ำคืน ทั้ง2คนจึงสรรหาดอกไม้นานามาปลูกทั่วทั้งบริเวณบ้าน
แล้วเช้าวันหนึ่งย่าก็มาปลุกทั้งสองคนตื่น เมื่อย่าเดินท่อมๆชมรอบๆบ้าน และเอ่ยขึ้นว่า
"บ้านนี้ไม่มีอะไรที่กินได้เลย" อาทิตย์ต่อมาพ่อจึงนำพาไม้ผล มาปลูกแซมๆ นิดหน่อยเพื่อความสบายใจของย่า
ความจริงแล้ว เราว่า เราเขียนดีมากเลย ดีกว่านี้อีก เพราะตั้งใจ ตื่นมาตั้งแต่ตีห้า แต่แล้วด้วยความที่เป็นคนติดแชด เมื่อนุ้งแอมโผล่มาก็ตะบี้ตะบัน ฝอยแหลก และอีกเดี๋ยว Mr.be ก็ป๊องขึ้นมาอีกคน เท่านั้นแหละ ลืมไปเลยว่าพิมพ์ค้างไว้ เพลิดเพลินอยู่เป็นนาน จนไฟดับ..
อวสาน

มาเธอมีก้อยเรียวมาเกี่ยวก้อยกัน
มาเธอทีก้อยเดียวมาเกี่ยวก้อยฉัน
มามาแนบหูฟัง ฟังสิฟังอกดิน
ฟังฟังคงได้ยินเสียงในอกฉัน
มีมีความมุ่งหวัง มีมีความใฝ่ฝัน รอรอวันงอกเงยงอกงาม
อกผืนดินกระหายรอฝนพรมพร่างพราย
เมฆฝนเอยอย่าลอยห่างหาย
อกฉันเคยหวั่นไหว รอรักพรมพร่างพราย
เมฆน้ำใจอย่าลอยห่างเหิน

มาเธอมีก้อยเรียวมาเกี่ยวก้อยกัน
มาเธอทีก้อยเดียวมาเกี่ยวก้อยฉัน
จะผูกเปลให้นอน ผูกชิงช้าให้นั่ง
นั่งชมเดือนรูปเคียวเกี่ยวดาวน้อย

คิดถึงเพลงนี้จัง คิดถึงคืนที่เคยนั่งฟังเพลงรัก ที่หวานเสียจนอมยิ้มที่ฉันแอบเก็บซ่อนไว้เผยออกมาทักทายเจ้าของบทเพลง คืนที่กลิ่นกาแฟกรุ่นกระจายทั่วที่ชานเรือนหน้าบ้าน คืนนั้นดาวเต็มฟ้า

เหย้าริมยมในคืนวันผ่าน เราช่วยกันแต่งบ้านด้วยยิ้มฝัน กลิ่นหอมของดอกแก้วที่หัวกะใดบ้าน เปลญวลกับชิงช้าที่ผูกไว้ยังไกวไปพร้อมๆกับสายลมแห่งความทรงจำตลอดไป

ฉันเคยเห็นดอกไม้ ดอกแล้วดอกเล่าพยายามจะแย้มบานที่ทุ่งดาว
เธอมาพร้อมภาพฝันผืนใหญ่ที่ระบายยิ้มของวันพรุ่งไว้มากมาย

ฤดูดอกไม้บาน กับหัวใจพองโตของดอกไม้ดอกเล็กๆ บานสะพรั่งที่ทุ่งฝัน ทุกเช้าแสงตะวันแห่งหวัง สาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง...

ทุกเช้าฉันมองเธอที่เดินในจิบกาแฟพร้อมๆกับสายลมเหนือ

ฉันเห็นเธอที่พยายามอยู่กับรักที่เขามอบให้ รักที่ไม่มีเขาอยู่ข้างๆกาย รักที่เสียงของสายลมเศร้าๆกระซิบปลอบใจ
เธอกอดมันไว้แน่น แนบอก

วันแล้ววันเล่าที่เธอได้แต่เฝ้ารอการกลับมาของคนรัก รอฟังเรื่องราวของชายพเนจร ที่รอนแรมตามหาความรักที่ขาดหาย ชีวิตของเขา ยังคงออกเดินทาง เก็บเกี่ยวแรงใจ เอามาเรียงร้อยสร้อยอักษร ตัวหนังสือของเขาที่เธอหลงรัก

แล้ววันหนึ่งดอกไม้ก็หายไป ทิ้งความทรงจำที่แจ่มชัดไว้เป็นเพื่อนทุ่งดาว

เธอคนที่เดินทางผ่านมา ฉันเข้าใจและรับรู้ถึงความเจ็บร้าวที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจของเธอ แต่ฉันเชื่อว่าเธอคนที่มาปลุกฝันฉันตื่น เธอคือดอกไม้ที่งามได้ด้วยตัวเธอเอง

หลายวันผ่าน
ยังคงไม่อยากทำอะไรเลยชีวิต ไร้สาระ สมองไม่ได้คิดจะหยิบจับชีวิตให้ดีขึ้นเลย
เราอยู่ที่เดิมนานเกินไป นานจนไม่อยากตื่นเช้า รีบลงมาทำงานอีกแล้ว เปิดสมุดงาน ก็ไม่เห็นอะไรที่อยากจะหยิบจับขึ้นมาทำ ไหง เป็นแบบนี้ไปได้หว่า
ชีวิตวันๆผ่านไปกับหลายๆหน้าเวปเพจ ดูไปเรื่อยๆจนไม่รู้จะดูอะไรดีแล้ว บอร์ดคลับก็ไม่อยากทำ ว่าจะ ว่าจะ จัดบอร์ดฮาโลวีน..ก็ไม่มีกะใจ ด้วยความที่ว่างมาก(ทั้งที่ความจริงไม่ว่าง) จึงยุ่งกับหน้าเพจชาวบ้านทั่วราชอาณาจักร์ไทยไปทั่ว
อยากกลับบ้านจัง ชวนป๋าไปนอนที่ทุ่งฝันแล้ว แต่ยังหาใครไปเก็บบ้านชั้นบนเลย เค้าไปทำนากันหมดเดี๋ยววันนี้ไปบ้านย่าจะว่าจะไปจัดการหาคนเก็บบ้าน จะได้ไปนอนอาบดาว (อุ้ย พูดเหมือนไปนอน อาบแดด หุหุ) เติมพลังใจให้ชีวิตสักห้าวัน เผื่อว่าจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เหมือนที่เคยทำสเปรสเน่าบ่อยๆ เมื่อก่อนจะวีนมาก แต่เด๋วนี้ ก็แค่เก็บมันไปทุกหน้า แล้วค่อยๆเปิดใหม่ มันก็จะง่ายขึ้นเอง ..