NuNing's profileSawatdee JawPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
ถึงเธอ
ถึงเธอ...
เมื่อความคิดถึงกลับมาอีกครั้ง ก็ยังรู้สึก....................
ถึงเธอ
ถึงเธอ...
คือสายลม คือสายใย คือความคิดถึง
ถึงเธอ
ถึง..เธอเธอ...ที่คิดถึง
ลมแล้งมาเยือนคราวนี้ หอบน้ำตาและความร้าวรานมาเสียมากมาย
แดดร้อน ร้อนเผาผิวฉันไหม้เกรียมเหมือนโดนปิ้ง ครั้นจะหลบร้อนอยู่แต่ในห้องแอร์ ปากก็ยังจะแห้งแตก วันหยุดฉันฆ่าเวลาให้หมดไปกับหนังซีรี่ย์ จมอยู่หน้าทีวีทั้งวันทั้งคืน มันทำให้ฉันไม่ต้องคิดถึงเธอ ฉันว่านะ... แต่..มันไม่จริงเลย เพราะยังแอบคิดถึงอยู่เสมอบ่อยๆ เธอ..เป็นอย่างไรบ้าง
อยากกอดเธอจังค่ะ แต่ก็ไม่อยากให้คิดว่าฉันเป็นคนฟูมฟาย มันไม่น่าอายที่จะกอด และ คิดถึงกันไม่ใช่เหรอคะ เช้านี้ฉันนั่งอ่านข้อความของเธอซ้ำไปมาเสียหลายรอบ ดีใจ อยากร้องไห้ปนเป ดีใจที่"เรา"ไม่เคยหล่นหายไปในความทรงจำ
มากกว่าความคิดถึง
ฉันเองค่ะ คิดถึงเธอค่ะ "คนของความคิดถึง"
เธอ..ที่คิดถึง
จดหมายที่ไม่ได้ส่ง
แล้วจะโทรหานะคะ
ถึงเธอ
8 นาที ใจยังอยู่ 7.23 น.
ลืมตาตื่น ในเช้าที่ไม่เต็มตื่น...ใจยังอยู่
นอนฟังเสียงสายลมหนาว ที่มาบอกลา...ใจหาย
ลุกขึ้นนั่งสลึมสลือในมุ้งสวย...
มันกำลังเต้นระบำตามจังหวะสายลม
แคะขี้ตา ขี้หู และลามไปแคะขี้มูก
นั่งปั้นขี้มูกขาว ขาว ในมุ้งสีขาว ไหว ไหว...
อากาศดีขี้มูกจึงขาว...สบายใจ
7.31 น. นั่งมองก้อนขี้มูกขาวขาวในมือ พาลคิดถึงเธอ
เธอคนที่ใช้สระแอ้ว สระเอี๊ยว ได้น่ารักขี้หู...
ใจไม่หาย
เพราะได้คิดถึงเธอ...ใจจึงยังอยู่ จดหมายในลิ้นชัก::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
 ฉันเป็นพืชที่ปลูกโดยการแช่อยู่ในน้ำ
หรือราก อาจจะลอยอยู่กลางอากาศ ฉันก็ชื่นฉ่ำใจได้สบายๆ ยกเว้นแต่..บางครั้ง เวลาคิดถึงเธอ ฉันอาจเหมือนกรุงศรีอยุธยาถูกพม่าตีแตก พ่ายไม่มีชิ้นดี ขอบคุณจดหมายรักในลิ้นชักที่อ่านได้ไม่รู้เบื่อ ขอบคุณเจ้าของจดหมาย คุณช่างฝันเหลือเกิน
อารมณ์ที่ภาษาเขียนไม่มีปัญญาสื่อความหมายได้
เรื่องเล่าจากภูเขาหน้าบ้าน
จดหมายในลิ้นชัก
จดหมายที่ไม่ได้ส่ง
จดหมายรัก
 17 พฤษจิกายน 50
"คิดถึงเป็นอย่างยิ่งแล้ว" ความห่างไกลส่งผลดีประการหนึ่ง คือได้หลีกเลี่ยงการติดต่ออันรวดเร็วฉับพลัน รวดเร็ว เป็นเหมือนดาบสองคม ในแง่หนึ่ง ได้รับประโยชน์จากข่าวสาร และ การติดต่อ แต่ในทางกลับกัน การติดต่ออันรวดเร็วกลายเป็นบ่วงผูกมัดตัวเราไว้ หรือมมนุษย์อ่อนแอเกินไป ในคืนว่าง และดาวพร่างเช่นนี้ เหมือนได้ติดปีกบินอีกครั้ง พาดวงใจล่องลอยตามใจฝัน นั่งเขียนจดหมายในยามดึกสงัด จดหมายเขียนถึงกันง่าย ง่าย เพียงมีดินสอกับกระดาษ ทั้งยังเต็มไปด้วยความลึกซึ้งอ่อนโยน กระดาษ คือต้นไม้แปลงกายมาให้ขีดเขียนเป็นจดหมาย เพราะเครื่องมืออันทันสมัยสามารถติดต่อฉับไวดังใจนึก ทำให้หลงลืมเรื่องราวธรรมดาของจดหมายไปเสียสิ้น มีบ้างไหม ที่ได้รับจดหมายจากใครสักคนที่บรรจงเขียนมาให้ ถ้อยคำธรรมดาบนกระดาษหนึ่งแผ่นที่ไม่เคยได้รับ และเราเองก็หลงลืมจดหมายไปแล้วเช่นกัน ขอบคุณยามดึกและดาวพร่าง ที่เตือนให้รำลึกถึงการเขียนจดหมาย มั่นใจว่าอีกไม่นาน เธอจะได้รับจดหมาย พร้อมถ้อยคำที่เขียนง่ายๆ สะกดไม่ยากว่า "คิดถึงเป็นอย่างยิ่งแล้ว" บ้านทุ่งดาว หยิบจากลิ้นชักร่าง-บทเพลง ขอบคุณเธอที่เก็บดอกไม้มาฝาก |
|
|
