NuNing's profileSawatdee JawPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
.วันนี้ตื่นตั้งแต่6โมงเช้า รีบลงมาอุ่นข้าว อุ่นกับข้าวที่เตรียมไว้สำหรับใส่บาตรตั้งแต่เมื่อวานเย็นเพื่อเตรียมใส่บาตรเช้านี้ ที่หน้าบ้านพระวัดลีจะเดินบิณฑบาตรผ่านหน้าบ้านตอน 7 โมงเช้า ทุกๆวัน 6 โมงครึ่ง เปิดประตูหน้าบ้าน หมอกหนายังคงคลุมถนน เห็นแสงไฟข้างทางสลัว แสงของยามเช้านั้นเริ่มทอแสงสีเหลืองนวลที่ฟ้าฝั่งตรงข้าม รถรายังไม่มากนัก วันนี้เตรียมน้ำพริกหน่อไม้ดอง หมูสับ ไว้ใส่บาตรพระ อาหารจานนี้ชื่นชอบกันทั้งบ้าน ออกมายื่นรอพระที่หน้าบ้านกับยายปั๋น คุยกับคุณยายได้ไม่นานก็เห็นพระท่านเดินออกมาจากหมอกหนา ยายปั๋นตักบาตรทุกวันจึงรู้จักมักคุ้นกับพระท่าน ต่างกับเราที่จะตื่นเฉพาะเช้าที่อยากจะตื่นเท่านั้น แต่เมื่อตักบาตรเสร็จก็รู้สึกว่า เช้านี้สวยและสงบ หัวใจก็ชุ่มยิ้ม รู้สึกดีจัง ถ้าพรุ่งนี้ตื่นไหวจะตื่นมาตักบาตรอีก . เมื่อสักครู่ เจอ(คน)ที่แอดสเปรซเข้ามา แล้วก็พ่วงไปที่MSN ทักว่า ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ เรียนเอกอะไร แบร่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อีหอกหัก มึงบ้าป่าวเนี้ย . คงเป็นเพราะวิตก และ เครียดมากไปประจำเดือนจึงมาล่าช้า เมื่อคืนนั่งดูคอนเสริต์คุณพระช่วย ประทับใจจัง ตั้งใจว่าจะลงแผ่นส่งไปให้พี่พัดกับใบตองดูด้วย ...เบื่อจัง . พี่พัดโทรมาถามข่าวคราวอาการเจ็บป่วยว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก็บอกแกไปว่า "หมอเจอเนื้องอกด้วยแหละพี่พัด" เสียงปลายสายกรี้ดตี้วิดประหนึ่งว่าตัวเองเป็นเองอยู่พักใหญ่ๆ พอพี่พัดตั้งสติได้เราจึงเล่าต่อ เล่าไปเรื่อยๆ ปลายสายก็ยังคงอุทานมาเป็นระยะว่า "อุ๊ยตาย!! อุ๊ยตาย" พอบอกแกว่าถ้าประจำเดือนหมดก็จะขอนัดหมอผ่าเลยไม่อยากทิ้งไว้นานกลัวจะเป็นมะเร็งพี่พัดก็บอกว่า "งั้นผ่าวันไหนโทรบอกพี่นะ พี่จะโอนตังค์ไปให้ นิดหน่อยจ๊ะ" ดีจัง มีหลายครั้งที่ต้องแปลกใจอยู่เสมอว่า คนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเรามักจะเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นคนที่เกี่ยวพันธ์กันด้วยความรู้สึก ไม่ใช่โครตเหง้าศักราชกันแต่อย่างใด . เมื่อวานเย็น ไปหาหมอตามนัด ไปอัลตร้าซาว์ดครั้งที่สองเพื่อดูว่าอะไร อะไร จะเปลี่ยนแปลงยุบหนอพองหนอบ้างไหม? ไม่ประทับใจตั้งแต่เริ่มแล้ว ไปรอบแรก บ่าย 2 โมง เพราะโดนตาบอยบังคับไป ทั้งๆที่โรงพยาบาลก็โทรมาเลื่อนนัดแล้วว่าให้มาตอน 5 โมงเย็น ถึง 2 ทุ่ม แต่มัน!!!<<<อีบอย มันยืนยันว่าโรงบาลเอกชน ยังไงสะก็ต้องอยากได้ตังค๋เรา ตรวจตอนไหนก็ได้ ปรากฎว่า หมอของเราเค้าลาไปธุระ ประมาณญาติไม่สบาย จึงต้องมาตรวจกับหมอพาสทามแทนตอน 5 โมงเย็น เซ็งห่านมาก พยายามไม่ด่ามัน ไม่แขวะมัน เบื่อ!!พอตอนเย็น 5โมง มันก็ยังไม่มารับไปโรงพยาบาล คิดว่าคงมันส์กับการตกปลาอยู่ กว่าจะเสด็จมาได้ต้องโทรตาม เซ็งว่ะ เซ็งโครต ถึงเธอ
.
.
.
.เคยคิดบ่อยๆว่า ถ้าขอพรได้สักข้อ จะขอเวลาคืน
แต่เมื่อใจนิ่ง ก็ได้รู้ว่า ตัวเรานั้นมันจมปลักกับอดีตมากเกินไป จนไม่เคยรู้สึกว่าพอใจวันนี้เลยสักวัน
ก่นด่าว่าแต่คนอื่นว่าทำชีวิตเราพัง ทั้งๆที่ความจริงนั้น มันไม่ใช่
เราทำตัวเราเอง....
ต้องขอบคุณชีวิตที่ผ่านไป
ถ้าไม่มีวันเก่าๆ
วันนี้คงมีแรงฮึดสู้ไม่มากพอ .แม่ปลีกเวลาอันแสนจะมีค่าจาะการผลิตยามะรุมแวะมาบ่นลอยๆเป็นระลอกๆ เชิงตำหนิเราว่า วันๆเอาแต่นั่งหน้าคอม ไม่ทำอะไร เสาร์ที่แล้วผ้าก็ไม่ยอมรีด ก็ไม่เถียง เพราะที่แกพูดมาใช่หมดเลย ไม่ยอมทำอะไรเลยจริงๆนอนดูทีวีอย่างเดียว แล้ววันอาทิตย์ก็ให้คุณบอยพาไปซื้อก้ามปูมาลวกแล้วก็นั่งแทะเล่น แทะไป ดูทีวีไปเศษก้ามปูเกลื่อนเต็มห้อง ไม่เก็บ ไม่กวาดและก็ไม่ถู ...อยากอยู่แบบคนว่างๆนิ่งๆสบายๆบ้างไม่ได้รึไง ทำไมหล่ะ กะอีแค่ปีหนึ่งไม่ทำอะไรสักหนึ่งวันหยุดนี่ต้องลากไปประหารหัวหมาเสียบประจานกลางหมู่บ้านกันเลยมะ หือ..ม่าง = =คิดสะว่า เราแค่ยิงสปินลงข้างหลุม
แต่ถ้า..ในหลุม มีวันนี้อยู่
กู ยอม ยิง โอบี (¬_¬)วันนี้งานเสร็จแล้ว ค่อยยังชั่ว
พรุ่งนี้ออกแบบแผ่นปลิวให้คุณนนท์ดีกว่า
ออกพื้นที่แจกใบปลิวน่าจะช่วยให้โรคเบื่อหายไปได้นะ คริๆ
ปอลิง.คุณQ
ไอดีในเกมส์ singjongkhan ค่ะ
ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ นึกว่าจะลืมสะแล้ว
ว่าแต่...เมื่อวานไม่ไปฉลองวันเกิดที่ไหนเหรอคะ
เพราะดูจากเวลาที่เข้าเกมส์ก็น่าจะช่วงสามทุ่มเองนิ
ยังนึกถึงอยู่เลยตอนที่ออกเกมส์ คิดว่าป่านนี้ พี่คงเมาปลิ้นไปแล้วแน่ๆ อุอุ
(/_\)วันนี้ลุยรายชื่อขอนแก่นได้เกือบครึ่งแล้ว โชคดีที่มีรายชื่อแค่สามร้อยกว่าคน ไม่เหมือนของโคราช รายชื่อของโคราชทั้งหมดมีเกือบหกร้อยคน ทำไปพร้อมกับรู้สึกเนือยๆเบื่อๆเหมือนเคยทุกทีนั่นแหละ มันคงรู้สึกคล้ายกับการที่เราต้องกินอาหารซ้ำๆกันอยู่อย่างนั้นทุกวันๆจนเลี่ยน พะอืดพะอม อยากอ๊วก ไม่อยากกินอีกแล้ว แต่ก็ต้องฝืนกินด้วยเหตุผลเดียวคือ ดีกว่าไม่มีอะไรให้กิน ฉะนั้นก่อนเริ่มงานทุกครั้งจึงต้องปรับอารมณ์ตัวเองให้ได้เสียก่อน ก่อนที่จะคุยกับลูกค้า เพราะน้ำเสียงนั้นสำคัญ ถ้าเรายิ้มเสียงเราก็จะยิ้มตามไปด้วย แต่สุดท้ายก็จบลงที่บ่ายสามโมงกว่าๆเพราะรู้สึกเต็มกลืนกับมันแล้ว แล้วจะมีอะไรมาให้เล่นต่ออีกไหมนะต้วมเตี้ยมลงมาทำงาน
วันนี้ลงมาสายไปร่วมครึ่งชั่วโมง มัวแต่นั่งเป๋อดูทรูโมเม้นท์ช่อง19
เปิดคอม...คอมกลายเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตที่ขาดหายไปไม่ได้ วันไหนไม่ได้สัมผัสจะรู้สึกเหงาเป็นพิเศษ สรุปว่ามันคือลำไส้ใหญ่นั่นเอง เข้าทวิสเตอร์ เข้าไปดูว่าช่วงเวลาที่กูหลับผู้คนเค้าทำอะไรกันบ้าง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยากรู้ไปทำไม รู้แต่ช่วยคลายความเหงาได้บ้าง นิดหนึ่ง เข้าเวปปังย่า เช็คคลับ เล่นกิจกรรม เข้าไปบอร์ดคลับเพื่อปั๊มไม่ให้บอร์ดตกไปอยู่ที่หน้าสอง ทำไมไม่รู้ พอตกไปอยู่หน้าสองทีไรจิตตกทุกที
เข้าสเปรซ ดูนั่นดูนี่............
จบกิจกรรมยามเช้า
เปิดสมุดงานได้ ตะแล่งแตร่งแตร๊งงงงงงง
หลายเดือนมานี่ได้รับคำสั่งให้ควานหาซุปเปอร์ช่างให้หน่อย เพื่อส่งไปทำงานที่โรงกลั่นน้ำมันเชลล์ ที่ประเทศบรูไน เอาหล่ะสิ!!งานงอกเพราะไม่ถนัด ไม่ถนัดและไม่รู้จักปกติหาแต่พนักงานการผลิต ช่างไม้-ปูน-เหล็ก อันนี้รู้จัก แต่งานที่ได้รับมาคือให้หาpipe fitter /ช่างเชื่อมติ๊กอาร์ต /ช่างเชื่อมท่อสแตนเลส แม่เจ้าเป็นไข้จับไข่แน่กู งานนี้เยี่ยวเหลืองชัวส์ เปิดลิสรายชื่อของแรงงานที่ลงทะเบียนไว้ หาดูช่างpipe หายังไงก็หาไม่เจอสักคน จึงต้องพึ่งกูรู้ ได้แนวทางมาว่า
pipe fitter คือช่างประกอบท่อ และยังแยกได้เป็นสองแบบคือ ไป้ป์ เอ กับ ไป้ป์ บี ฮือ ฮือ..อยากตายดีนะไม่มีถึงแสรดดดดไปเล้ย..ศาสตร์ โทรไปถามเจ้านายเค้าก็บอกแค่ว่า "เธอคุยกับคนงานสิถามที่คนงานแหละ ช่างพวกนี้เค้าจะรู้ข้อมูล ถามที่คนงานเลย" โอ้วแม่เจ้า จึงเริ่มลงมือตามล่าแกะรอยตามล่าหาไป้ป์โดยดูที่อายุของคนงาน เพราะคิดไปเองว่าช่างฝีมือแบบนี้อายุงานน่าจะไม่น้อย จึงเริ่มไล่จากอายุ50ถอยหลังขึ้นไป ไม่นานก็เริ่มได้กลิ่นของคุณพี่ไป้ป์ และได้ส่งขึ้นเครื่องบินไปแล้วเมื่อสองสัปดาห์ก่อน 1 คน เน้นว่า 1 คนเท่านั้น ระยะเวลา 2 เดือนเจอไป้ป์ 1 คน เก่งมะ..เจ้านายโครตรักเลยทำงานแบบนี้ รักหรือแกล้งรักไม่ทราบได้ เพราะเธอส่งงานไป้ป์มาให้หาอีก 10 คน...5555+อยากตายอิ๊บอ๋าย ตอนแรกคิดว่าตายแน่ หาไม่ได้แน่ๆ ปิดบล็อกงานไม่ได้ชัวส์ ล่มแน่นอนงานนี้ แต่แล้วสวรรค์ก็เมตตา เมื่อฉันต้องโทรไปหาช่างเชื่อม6Gคนหนึ่งเพื่อแจ้งว่าหัวหน้างานจะโทรมาสัมภาษณ์จากบรูไนนะคะ รบกวนพี่พกโทรศัพท์ติดตัวไว้ด้วยนะคะ แล้วด้วยความที่เป็นคนช่างพูดจึงถามต่อว่า "พี่ไม่มีเพือนๆที่เป็นไป้ป์เหรอคะ? คือตอนนี้ทางโรงกลั่นที่พี่จะไปทำงานด้วยเค้ารับไป้ป์เพิ่มอีก 10 ตำแหน่งค่ะ"เท่านั้นแหละ คริๆ ได้ไป้ป์มาครบแล้วตั้งแต่เมื่อวาน เย้ เย้ เย้ ก็ใครจะไปรู้หล่ะว่าพี่ๆเค้าทำงานกันเป็นทีม ถ้าเราคุยกับคนที่เป็นหัวหน้าทีมสำเร็จ เราก็ปิดบล็อกได้เลย ล้าลา..
ตะแหร่งแตร่งแตร๊งงงงงช่วงนี้เข้าไปทำหน้ามึนอยู่ที่exteenทุกว๊านทุกวัน คริๆ..เข้าไปอ่านบล็อกของคนโน้น คนนี้ คนนั้น เพลิดเพลินใจ จนมีความคิดอยากจะย้ายบ้านไปexteenบ้างสะแล้วสิ เปิดก็เร็ว ไม่อืดอาดเหมือนสเปรซ สับสน สับสน ไว้ชั่งใจดูอีกสักทีก็แล้วกัน ตึ๋งหนืดเมื่อคืน เวลา 20.30น.เหตุการณ์ปกติก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้งในบ้าน นั่นก็คือศึกแย่งช่อง ปูจะดู just married ช่อง 23 ส่วนฉันกับซีจะดูคอนเสิร์ตทรูเอเอฟช่อง 19 หลังจากสาดน้ำลายใส่กันสักพักเล็กๆ ผลก็ออกมาเหมือนเดิมคือ ฉันชนะ ด้วยวลีเด็ดที่ว่า ดูอะไรวะปัญญาอ่อนไปโหลดในสยามบิตดูคนเดียวไป๊
วันเสาร์ทีไรจะไม่มีแม้เงาของฉันเดินลงมาป้วนเปี้ยนที่ชั้นล่าง กิจกรรมวันเสาร์(ในห้องนอน)นั้นมีโข เริ่มต้นวันเสาร์(บนที่นอน)ด้วยละครจักรๆวงค์ๆ จากนั้นต่อด้วยซีรี่ย์เกาเหลา เกาเหลาไปกินข้าวไปบนเตียงนอน ซีรี่ย์จบก็เริ่มเก็บกวาดเช็ดถูห้อง เปลี่ยนผ้าปู ปลอกหมอน ต่อด้วยรีดผ้า รีดผ้าไปดูทีวีไป แต่ถ้าช่วงที่รีดผ้าจะชอบดูหนังผีมากเป็นพิเศษ รู้สึกว่าเวลาดูหนังผีมันจะทำให้เราลืมอารมณ์ชวนเบื่อในการรีดผ้าได้ ไม่ร้อน ไม่เมื่อยแขน รีดไปกลัวไปอารมณ์ตะลึงพรึงเพริดมาก เป็นอารมณ์ที่ยากจะอธิบายด้วยคำเพียงไม่กี่คำ ...รีดผ้าเสร็จก็ปาเข้าไปบ่าย4โมงเย็น ไปล้างห้องน้ำต่อ ล้างห้องน้ำเสร็จก็รวดอาบน้ำสระผม ตัวหอมมานอนแช่แอร์อ่านหนังสือรอดูเอเอฟ ตอนนี้พยายามจะไม่ดูซีรี่เกาหลีช่องสามตอนเย็น กลัวติด เคยติดมาแล้วหลายเรื่อง แทบจะต้องเรียกพี่ๆมูลนิธิเอาชะแลงมาแงะออกจากหน้าจอทีวีเลยทีเดียว ฝังลึกมาก
ทรูเอเอฟ6 อาทิตย์นี้ไม่มีใครออกอีกละ ดูไปก็รู้สึกเหมือนโดนหลอกยังไงก็ไม่รู้(เพราะกูว์ไม่เห็นผลโหวตในมือมึงอ่ะ) อะไรมันจะปาติหารย์บ่อยนักวะ ม่างดึงรายการให้ยืดไปได้อีกอาทิตย์หนึ่งน่าเกลียดที่สุด เซ็งเลย ชอบดูฉากตอนที่แฟนคลับร้องไห้ด้วยสิ อาทิตย์นี้อดโดนกระชากใจเลยอ่ะ หลายคนถามนะว่า ดูทำไมวะ ไม่เห็นมีไรน่าดูเลย อยากจะบอกว่าที่ดูหน่ะ ไม่ได้ดูหรอกว่ามันเรียนคลาสอะไรกินอะไรรึนอนท่าไหน แต่ชอบอ่านที่บรรดาแฟนคลับโพสเข้าไปต่างหาก โครตมันส์อารมณ์ประมาณดูนักเรียนยกพวกตีกันสาดน้ำลายกันกระจายท่วมจอ สนุกกว่าเล่นทวิสเตอร์อีก เฉือดเฉือนและบาดลึก แต่จะให้สนุกมากๆคือ ต้องจำนัมเบอร์ของแต่ละคนให้ได้ ไม่งั้นมีงง
fc9 : แกล้งโง่หรอ5ดู9ให้8
fc8 : แมคสู้ๆนะให้4000VเลยWนี้
fc5 : 8ขี้เก็ก ออกบ้านไปสะไป๊
fc3 : ซอลใสที่สุดในบ้านแล้ว ซานิเฟค
fc6 : นิไม่เคยต้องสู้กับคัย สู้กับตัวเอง /รักนิ
fc2 : 4หน้ายังกะปลาดุกชนขอบบ่อ
fc4 : นิวไปทำไรให้คุณถึงมาว่านิวแบบนี้
ไอ้โพสพวกนี้จะดุเดือดมากที่สุดในคืนวันเสาร์ หลังจากที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องเดินออกจากบ้านไป น้ำลายของฝ่ายชนะจะกระเซ็นฟุ้งเต็มจอทับทมมันเข้าไป ชวนอ่านได้กันถึงตี2 ชอบแต่ไม่เคยโหวต ที่บ้านแอบโหวตกันทั้งไอ้ปูทั้งไอ้ซี ซึ่งคนที่มันเชียร์และกดโหวตให้นั้น ได้กระเด็นออกบ้านไปหมดแล้ว 555 ฉมน้ำหน้า และแน่นอนจะต้องได้ยินประโยคที่ว่า
นังปู : โหยยยยยยพี่อิชย์ออกได้ไงอ่ะ ไม่ยุติธรรมเลย ไม่ยุติธรรมเลย
นังซี : สงสารนิกอ่ะ ออกทำไม หนูดูตั้งแต่นิกออดิชั่นเลยนะ หนูเลยชอบเค้า โหยย นุกนิก..
ไม่ยุติธรรมก็ตรงที่ไม่เห็นผลโหวตในมือกรรมการนี่แหละฟระ!! แต่ถ้าไม่ออกกันเลยสักคนก็ต้องดูกันจนเงือกบานลิ้นถลอกตายกันไปข้างหนึ่งแน่เลย ตอนนี้เหลือ5คน
สมมุติว่า
ถ้าแอนได้ ก็คงไปทำจมูกนิดหน่อย
ถ้าซอลได้ ต้องหมั่นฝึกออกเสียง รอ.เรือให้ชัด อาจจะต้องไปเสริมลิ้นไก่ให้ยาวขึ้น
ถ้าแม็กได้ ต้องไปเย็บปากที่ห้อยให้เข้ารูป
ถ้าซานิได้ ทำทั้งหน้าเลยพร้อมดูดไขมันต้นขา
ถ้าทีได้ ต้องไปเย็บหูเข้าเพราะหูกาง
เป็นฝันที่ต้องแลกด้วยหลายๆอย่างจริงๆ
meได้ฤกษ์สะที วันนี้ว่างจึงเข้าไปจิ้มๆ Twitter ดูอีกครั้ง หลังจากที่เข้าไปสมัครตามคำเชื้อเชิญของพี่ก้อง แล้วก็ทิ้งเน่าเอาไว้ตั้งแต่วันนั้น พี่ก้องน่ารักม๊าก ชวนเล่นแล้วยังสอนยังอธิบายให้ฟังอีกด้วย แต่ขอบอกว่าที่พี่เพียรอธิบายให้หนูฟังในวันนั้นไม่ได้เข้ากะบาลเลยสักกะนิดเดียวค่ะพี่ขรา แต่เทคนิคการเรียนรู้สำหรับถึกอย่างเรานั้นไม่ยาก คือ มันมีอะไรให้กดให้จิ้มกูก็จิ้มม่างทุกที่เลยเดี๋ยวก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แล้ววันนี้ก็ถ่องเสียทีว่าไอ้ Twitter เนี้ยเค้ามีไว้ทำอะไรกัน เมื่อรู้แล้วก็มีคำถามหนึ่งดังในหัวว่า เพื่ออะไร? เพื่ออะไรวะ? เพื่ออาร๊ายยยย? ถามซ้ำไปซ้ำหลายครั้งสมองตีบๆของตัวเองก็ตอบกลับมาว่า มีไว้เพื่อให้ไม่ตกยุคตกสมัย มีไว้เพื่อเอาไว้คุยกับเพื่อนได้โดยไม่มีฝ้าบางๆกั้นกลางระหว่างเรา ใครถามก็ตอบได้เต็มเสียงว่า "มี" ถึงจะมีเอาไว้เพื่อประดับบารมีก็ตามทีเถอะ กูก็มี
ปอลิง..ขออย่ามีใครอย่ามาชวนเล่น Facebook กับ Pandora อีกเลยนะ ขี้เกียจมัคฯอ่ะ T^T เพียวจ่มเมื่อวานหลังเลิกงาน นังเพียวมันเข้าไปลุยแมท 4 แมท รวดเดียวจบ แต่ก็คว้ามาได้แต่ถ้วยเงินกับทองแดงเท่านั้น ที่ 1 ม่างสกอร์ไม่มีต่ำกว่า -40 มึงจะเก่งตายเก่งวายไปถึงไหนกันคะโอ้ยยย พ่อแม่งชื่อไทเกอร์ วูดส์หรือไง T^T เล่นแบบธงชัย ใจดี กะพอมั้งแล้วนี่มึงเป็นเหี้ยอารายถึงต้องมาเข้าห้องที่กูเล่นอยู่ทุกรอบ เจอทุกรอบเล้ยหื้อไอ้มังกร ไอ้เวร!!
อกหักจากแมทจึงไปลุย VS 18หลุมต่อ กับโฟค
โฟค ยสสูงกว่าเพียวมากนัก เทียบได้ประมาณเด็กฝึกงานกับเจ้าของร้าน เจอโฟคครั้งแรกในเกมส์นังเพียงถึงกับตกใจ ยสอะไรวะเนี้ยมาอยู่คลับเรา แค่โลโก้ยสกูก็ดูไม่รู้แล้ว (T^T กะตั้งแต่เล่นมาอัพเลเวลสูงสุกก็เซมิโปรบีนี่แหละ)แต่ด้วยความเสือกจึงเข้าไปทักทายตีสนิทชวนเล่นVSด้วยกัน นังเพียว :
 เธอ คิดไงอ่ะมาอยู่คลับกระจอกๆอย่างนี้ (ยิงคำถามคาใจเลย ไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา)โฟค : คือผมไปสมัครอีกคลับคับ (คลับอันดับต้นๆ)แล้วคะแนนถ้วยผมไม่ถึงก็เลยมาสมัครคลับนี้ดู นังเพียว :  ........โฟค : ..........
เป็นคำตอบที่ถนอมน้ำใจกันม๊ากกกกกก ไม่อ้อมค้อมเหมือนกัน ฟังโฟคแล้ว เพียวก็ได้แต่คิดในใจว่า ไม่นานพอคะแนนโฟคถึงกำหนดแล้วโฟคก็คงจะจากไป ถึงจะรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะใครจะไปใครจะมานังเพียวไม่สนใจอยู่แล้ว ตามสะดวกคร๊าบบบ อันนี้ไม่ว่ากัน รู้จักกับหัวหน้าคลับคนหนึ่ง(ขอสงวนนาม)เวลาลูกคลับจะลาออกทีนี่เรื่องใหญ่ ทั้งเหนี่ยวรั้งทั้งฉุดดึงทึ้งเอาไว้ (เพื่ออะไรไม่ทราบ)หนักๆเข้าเมื่อแกเห็นว่ารั้งไว้ไม่อยู่แล้ว แกก็จะถามคำถามหนักอกกบว่า พี่หัวหน้าคลับ : เราเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นครอบครัวไม่ใช่เหรอ?
น้องลูกคลับ : .......... ป๊าดถ้าโดนคำถามแบบนี้นังเพียวก็นังเพียวเถอะสะอึกเหมือนกัน คำถามต้อนควายชัดๆ..ไอ้พี่คนนี้อาการหนัก ควรหามส่งให้หมอกฤษณ์คอนเฟริมส์สักรอบสองรอบ ถ้ายังไม่หายก็ควรต้องพึ่งอาจารย์หนูให้ลงยันต์เก้าแถวให้ที่หน้าผากไปเลย ลงซ้ำๆสัก 9 รอบ จะได้สะกดใจไม่แอบแต๋วแตกที่บ้านคนเดียว(อย่างบ้าคลั่ง)  แล้วนี่กูวส์ไปนินทาเค้าทำไมเนี้ย ที่จริงจะเข้ามาเขียนแค่ว่า เมื่อวานตั้งใจเลิกเกมส์เร็วเพราะนอนดึกติดกันมาหลายวันแล้ว ไม่อยากเป็นอย่างน้องแพนด้าตาโบ๋ว แต่ก็ไม่ได้นอนแต่หัวค่ำอย่างที่ตั้งใจเอาไว้เพราะหยิบหนังสือผิดเล่มไปอ่าน หยิบ"ตะคริว ณ นิ่วใจ" ไปนอนอ่านค่ะ ได้นอนเหมือนกันแต่นอนหัวเราะ ไม่นอนหลับ จากที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะนอนสัก 3 ทุ่ม ก็เปลี่ยนเป็นตี 3 แทน นอนหัวร่อ งอหายอยู่คนเดียวประหนึ่งคนบ้า โชคยังดีนะที่มันเล่มไม่หนาไปกว่านี้ไม่งั้นนังเพียวตายตาโบ๋วแน่ๆ ส่วนคืนนี้มีอีกเล่มรออยู่ "สิ่งมีชีวิตในโรงแรม"555+น.ส.อับเฉาช่วงนี้ไม่มีอะไรเร้าๆเข้ามาในสาระบบชีวิตเลย เหมือนตัวอับเฉานั่งเหงาปากห้อยหน้าคอมมองฟ้ามองฝนไป อาทิตย์นี้คุณอั้มเปิดบริษัทอย่างเป็นทางการละ ฉันเลยมีงานเยอะขึ้น ได้ทำงานอีกรูปแบบหนึ่ง ที่ไม่คุ้นเลย ได้รื้อภาษาปะกิตที่นอนตายอยู่ในสมองให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดีนะที่ทำควบคู่กันไปกับงานที่ทำอยู่ได้ ไม่อย่างนั้นคงป่วนแย่ คุณบอยลงไปคุมสอบงานขับรถของประเทศคูเวต แต่ปรากฎว่าคนงานที่นัดไว้ทั้งหมดเบี้ยวสะดื้อๆ แกเลยว่างวันจันทร์ รอคุมสอบงานเกษตรประเทศอิสราเอลต่อในวันอังคารแบบเจียมตัวกลัวโดนเบี้ยว วันพุธนัดคนงานฝึกงานอเมริกาเข้ามาสัมภาษณ์อีก 7 คน ลุ้นต่อไปว่าจะโดนโรคเบี้ยวรุมเร้าอีกระลอกไหม เฮ้อ! |
|
|
