เมื่อวานหอบเอาอารมณ์เซ็งๆกับความวิตกกังวลอีกกระบุงโตไปเที่ยวโรงพยาบาลอีกครั้ง ไปหาคุณหมอ กลัวคุณหมอจะลืมหน้า เหมือนเดิมเริ่มต้นที่ห้องX-ray ตามติดๆด้วยอัลตร้าซาวด์ พอเปิดเสื้อเท่านั้นแหละ หมออัลตร้าซาวด์ถามเราอย่างอารมณ์ดีว่า "โอ้โห..ผ่าอะไรมาบ้างคะเนี้ย" แอบภูมิใจเล็กกับรอยแผลเป็นน่าเกลียดๆ ดีจังที่นานๆครั้งมันจะนำมาซึ่งความภาคภูมิใจ เลยชี้เล่าให้แกฟังที่ละแผล ละแผล หมอเองก็ตั้งใจฟังและหัวเราะทุกๆแผล ไม่กูก็หมอหล่ะที่โรคจิต รึไม่ก็อาจจะโรตจิตซาดิสโฮกทั้งหมอทั้งคนไข้ เพียงแต่ไม่รู้เท่านั้นเองว่าใครเป็นมากกว่ากัน จากนั้นก็เอาฉี่สีเหลืองขุ่นไปโชว์ที่ห้องแลบ แอบผิดหวังเล็กๆ อยากได้ฉี่สีใสๆมากกว่า และสุดท้ายก็ตกเป็นเมียเครื่องมือแพทย์อีกครั้งอย่างไม่ค่อยเต็มใจที่ห้องตรวจภายในกับคุณหมอฐานิษ ...เฮ้อ แล้วบางอย่างที่เราคิดก็ได้ปรากฎตัวออกมา หลังจากที่ซ่อนตัวอยู่ในมดลูกด้านซ้ายของเราตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่รู้ คาดว่าคงกบดานอยู่นานพอดู เพราะมันมีขนาดใหญ่ถึง5เซนติเมตร มิน่าหล่ะถึงได้ปวดท้องจนลุกไม่ไหว หมอบอกว่า "เจอถุงน้ำนะครับ แล้วผนังถุงน้ำค่อนข้างจะหนา มดลูกด้านซ้ายก็ใหญ่กว่าเมื่อครั้งที่แล้วนะ มันบวม หมอจะให้ยาทานก่อนนะครับ แล้วนัดมาอัลตร้าซาวด์อีกครั้งวันที่ 17 นะ ถ้าถุงน้ำมันยุบตัวก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามันไม่ยุบตัวเราคงต้องดูว่ามันคืออะไร" คำพูดของคุณหมอไม่ได้สร้างความตกใจ ไม่ช็อค ไม่กรี้ส ได้แต่นั่งบื้อๆมองคุณหมอที่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรมากมายลงในประวัติคนไข้ของเรา แล้วคุณหมอก็พูดต่อว่า "โดยมากมันก็จะยุบตัวได้เองนะครับ แต่กรณีที่ผนังถุงน้ำหนาส่วนใหญ่มันจะไม่ยุบตัว" ตกลงคือมีทางเป็นไปได้น้อยที่มันจะไม่ยุบ และเป็นไปได้มากที่จะต้องผ่าตัดอีกครั้ง จึงตัดสินใจถามหมอว่า "งั้นผ่าเลยจะดีกว่าไหมคะ?" หมอนิ่งไปครู่หนึ่งแกคงคิดในว่าอีนี่มันโรคจิตรึเปล่าวะ เอะอะ ม่างขอผ่า ขอผ่า พอตั้งสติได้แล้วจึงบอกว่า "ถ้าผ่าคราวนี้ หมอแนะนำว่าควรจะตัดมดลูกด้านซ้ายออกเลยนะครับ เพราะดูแล้วคิดว่ามันต้องสร้างปัญหากับร่างกายอีกแน่ๆ แต่ยังไงลองทานยาดูก่อนนะ เพราะถ้าถุงน้ำมันไม่โตเกิน6-7เซน มันก็ยังมีโอกาศยุบ" หลังจากนั่งคุยกับคุณหมออยู่นานก็ยอมความกันที่กินยาและรอผลอัลตร้าซาวด์ ร่ำลาคุณหมอเสร็จก็เดินไปจ่ายค่าหมอดูจิ๋ม หมอที่นี่คิดค่าดูจิ๋มแพง ใบพันหายไปจากกระเป๋าสองใบ ได้ยากลับมากิน3ถุง แต่ละอย่างเม็ดควายๆทั้งนั้นเลยเซ็ง เซ็ง เซ็.งงงงงงงงงง